— Lily… Mamusia jest tutaj.
Pielęgniarka wyjaśniła, że jej oddech i poziom tlenu we krwi się poprawiają. Nadal wymagała uważnej obserwacji, ale bezpośrednie zagrożenie minęło.
Poczułam ogromną ulgę.
Wtedy coś zauważyłam.
Przy drzwiach stała starsza pielęgniarka.
Mogła mieć około siedemdziesięciu lat. Miała srebrne włosy ciasno upięte w kok oraz zmęczone, ale łagodne oczy.
Kiedy mnie zobaczyła, odwróciła wzrok.
Doktor Harrison również ją zauważył.
— Pani Williams, nie powinna pani przebywać na tym oddziale.
Kobieta wyprostowała się.
— Przyszłam sprawdzić, jak czuje się dziecko.
— Pani dyżur skończył się kilka godzin temu.
— Wiem.
— W takim razie proszę wyjść.
Coś w jego tonie bardzo mi się nie spodobało.
— Dlaczego pan tak do niej mówi? — zapytałam.
— Pani Carter, to wewnętrzna sprawa personelu.
Ale starsza pielęgniarka nagle się odezwała.
— Panie doktorze, może nadszedł czas, żeby powiedzieć jej całą prawdę.
W sali zapadła całkowita cisza.
Twarz doktora Harrisona stężała.
— Ani słowa więcej, Helen!
Ścisnęło mnie w żołądku.
— Co ona ma na myśli?
