W szpitalu powiedziano mi, że jedno z moich bliźniąt zostało przeniesione na inny oddział, gdzie miało otrzymać specjalistyczną opiekę. Ale kiedy poszłam szukać córeczki, usłyszałam, jak dwie pielęgniarki szepczą: „Matka nigdy nie może się dowiedzieć, co wydarzyło się zeszłej nocy…”

Te trzy słowa niemal zwaliły mnie z nóg.

— TO GDZIE ONA JEST?!

Żadna z kobiet nie odpowiedziała.

Zaczęłam krzyczeć, domagając się natychmiastowego przybycia lekarza.

Po kilku minutach korytarzem pospieszył wysoki mężczyzna w białym fartuchu.

To był doktor Harrison, ten sam lekarz, który przyjmował poród moich bliźniąt.

— Margaret, co się tutaj dzieje?

— Chcę zobaczyć moją córkę. Natychmiast! A jeśli mi jej nie przyprowadzicie, zadzwonię na policję.

Coś zmieniło się w wyrazie jego twarzy.

Spojrzał na obie pielęgniarki.

— Porozmawiajmy o tym w moim gabinecie.

— Nie. Może mi pan powiedzieć tutaj.

Przez kilka sekund nikt się nie odzywał.

W końcu doktor Harrison westchnął.

— U pani córki wystąpiły w nocy komplikacje. Obecnie jest leczona na naszym oddziale intensywnej terapii noworodków.

— Jakie komplikacje?