Stałam nieruchomo przed uchylonymi drzwiami.
Przez kilka sekund nie mogłam się poruszyć. Słowa pielęgniarek wciąż rozbrzmiewały w mojej głowie.
Matka nigdy nie może się dowiedzieć, co wydarzyło się zeszłej nocy.
Co stało się z moją córeczką?
Pchnęłam drzwi.
— CO ZROBIŁYŚCIE MOJEMU DZIECKU?!
Obie pielęgniarki podskoczyły ze strachu.
Młodsza pobladła. Starsza kobieta natychmiast spuściła wzrok.
— Pani Carter, proszę się uspokoić — wyszeptała młodsza pielęgniarka.
— Niech mi pani nie mówi, żebym się uspokoiła! Moja córka zniknęła z łóżeczka, nikt nie chce mi powiedzieć, gdzie jest, a teraz słyszę, jak rozmawiacie o ukrywaniu czegoś przede mną!
Starsza pielęgniarka zrobiła krok w moją stronę.
— Pani córka żyje.

