W szpitalu powiedziano mi, że jedno z moich bliźniąt zostało przeniesione na inny oddział, gdzie miało otrzymać specjalistyczną opiekę. Ale kiedy poszłam szukać córeczki, usłyszałam, jak dwie pielęgniarki szepczą: „Matka nigdy nie może się dowiedzieć, co wydarzyło się zeszłej nocy…”

Stałam nieruchomo przed uchylonymi drzwiami.

Przez kilka sekund nie mogłam się poruszyć. Słowa pielęgniarek wciąż rozbrzmiewały w mojej głowie.

Matka nigdy nie może się dowiedzieć, co wydarzyło się zeszłej nocy.

Co stało się z moją córeczką?

Pchnęłam drzwi.

— CO ZROBIŁYŚCIE MOJEMU DZIECKU?!

Obie pielęgniarki podskoczyły ze strachu.

Młodsza pobladła. Starsza kobieta natychmiast spuściła wzrok.

— Pani Carter, proszę się uspokoić — wyszeptała młodsza pielęgniarka.

— Niech mi pani nie mówi, żebym się uspokoiła! Moja córka zniknęła z łóżeczka, nikt nie chce mi powiedzieć, gdzie jest, a teraz słyszę, jak rozmawiacie o ukrywaniu czegoś przede mną!

Starsza pielęgniarka zrobiła krok w moją stronę.

— Pani córka żyje.