Wtedy wszyscy czuli, że coś jest nie tak.
Autobus nadal piął się w górę wąską drogą.
Po jednej stronie był klif.
Po drugiej stronie ciemna dolina.
Nie było świateł.
Nie było żadnych domów.
Tylko las.
Ponownie podszedłem do Roberta.
„Co wiesz o tej drodze?”
Wziął głęboki oddech.
„Czterdzieści lat temu pracowałem tu w ekipie budującej drogi”.
Zamarłem.
Robert nigdy mi tego nie powiedział.
Wiedziałem, że gdy był młodszy, imał się różnych prac, ale o tej nigdy nie wspominałem.
„Dawniej była tam stara stacja benzynowa” – kontynuował. „Potem ją zamknęli. I ta droga praktycznie popadła w ruinę”.
„Dlaczego więc nas tam zabierają?”
"Nie wiem."
Ale po jego głosie poznałam, że coś podejrzewał.
W końcu autobus zaczął zwalniać.
Przed nimi pojawił się mały budynek.
Ciemny, parterowy i na wpół opuszczony.
Obok zaparkowane były dwa samochody.
Mieli włączone światło.
W tym momencie kilka osób w autobusie zaczęło zadawać pytania na głos.
Kierowca nie odpowiedział.
Wtedy drzwi się otworzyły.
Dwóch mężczyzn czekało na zewnątrz.
Nie wyglądali na pracowników firmy turystycznej.
Mieli na sobie zwykłe ciemne kurtki.
Jeden z nich wsiadł do autobusu.
Spojrzał na nas wszystkich.
„Będzie niewielkie opóźnienie” – powiedział. „Prosimy o pozostanie na miejscach przez kilka minut”.
Młody człowiek natychmiast zapytał:
„Kim jesteś?”
Nieznajomy spojrzał na niego, ale nie odpowiedział.
Następnie ruszył korytarzem.
Patrząc na twarze pasażerów.
Jeden po drugim.
Gdy do nas dotarł, zatrzymał się.
Spojrzał na Roberta.
Robert pozostał zupełnie nieruchomy.
Mężczyzna lekko pochylił głowę.
„Jesteś Robertem Millerem, prawda?”
Poczułem, jak moje serce zamiera.
Robert nie odpowiedział.
Zwróciłem się do niego.
„Robert…”
Nieznajomy się uśmiechnął.
"Tak, jesteś."
Cały autobus się na nas gapił.
Szepnąłem:
„Znasz go?”
Robert pokręcił głową.
"NIE."
Ale mężczyzna go usłyszał.
„Nie znasz mnie. Ale znam twoje imię.”
Następnie wskazał na drzwi.
„Proszę wysiąść.”
Natychmiast złapałem Roberta za rękę.
„On nigdzie nie chodzi sam.”
Mężczyzna spojrzał na mnie.
Przez chwilę milczał.
Potem powiedział:
„Dobrze. Ty też chodź.”
Robert wstał.
Zauważyłem, że jej kolana lekko drżały.
Wysiedliśmy z autobusu.
Zimne górskie powietrze uderzyło mnie w twarz.
Zaprowadzili nas do małego budynku.
Już wyobrażałem sobie najgorsze.
Jednak gdy drzwi się otworzyły, nie było w środku żadnej niebezpiecznej grupy mężczyzn.
Na stole leżało trzech starszych mężczyzn, kobieta i kilka starych map.
Robert się zatrzymał.
Jej twarz się zmieniła.
"Szczery…"
Starszy mężczyzna siedzący przy stole podniósł głowę.
"W końcu."
Spojrzałem to na jednego, to na drugiego, kompletnie zdezorientowany.
„Co się dzieje?”
Frank spojrzał na Roberta.
„Nie powiedziałeś mu?”
Robert milczał.
Wtedy byłem już wściekły.
"Powiedz mi co?"
Frank wziął jeden ze starych dokumentów.
„Ta droga nie była zamknięta lata temu tylko dlatego, że była niebezpieczna. Zbudowano tu tunel awaryjny”.
Nic nie zrozumiałem.
„A co to ma wspólnego z naszym autobusem?”
Frank spojrzał na Roberta.
„Czterdzieści lat temu Robert był jedną z osób, które odkryły, że mur oporowy w tym miejscu był źle zbudowany”.
Robert w milczeniu wpatrywał się w ziemię.
„Ostrzegał przełożonych. Nikt go nie słuchał.”
Spojrzałam na mojego męża.
„Dlaczego nigdy mi tego nie powiedziałeś?”
Odpowiedział bardzo powoli:
„Bo tydzień później nastąpił załamanie.”
Zaparło mi dech w piersiach.
