Oczywiście, ich charakter nie zmienił się z dnia na dzień. Bracia nadal się kłócili, wpadali w histerię i robili bałagan, ale teraz mieli u boku ojca, który przestał rekompensować sobie nieobecność prezentami i zaczął spędzać więcej czasu z synami.
Jeśli chodzi o Emmę, była ona pierwszą pracownicą, której chłopcy nie próbowali wyrzucić z domu.
Miesiąc później Robert zapytał swojego najstarszego syna:
— Oliver, dlaczego ty i Noah nie próbujecie już namówić Emmy, żeby odeszła?
Chłopiec zastanowił się chwilę, zanim odpowiedział:
— Bo tylko ona nie próbowała sprawić, żebyśmy zapomnieli o mamie. A poza tym nauczyła cię, jak znów być naszym tatą.
Robert nie odpowiedział. Po prostu przytulił syna jeszcze mocniej. Po raz pierwszy od śmierci żony zrozumiał, że przez cały ten czas starał się zapewnić swoim dzieciom szczęśliwe dzieciństwo, zapominając o tym, co najważniejsze: nie potrzebują bogatego ojca, ale takiego, który po prostu będzie przy nich.
