Trzy dni później poprosił o spotkanie na kawę. Powiedział mi, że wrócił na terapię i jasno ustalił granice z rodzicami:
-
Żadnych niespodziewanych wizyt.
-
Żadnych fałszywych sytuacji awaryjnych.
-
Brak komentarzy na temat jego związków.
-
Żadnej fizycznej czułości nie okazywał sam.
Jego matka płakała i obwiniała mnie, ale Evan jasno dał mi do zrozumienia, że to jego decyzja.
Zgodziłam się na dalsze randkowanie.
Nie od razu było łatwo. Linda wciąż testowała jego granice, nazywając go egoistą i oskarżając mnie o to, że go zmieniam.
Ale Evan przestał się poddawać.
Kiedy zaprosiła go na niedzielny obiad i powiedziała, żeby mnie nie zabierał, odmówił.
Kiedy zadzwoniła do mnie i zostawiła mi wiadomość głosową, w której obwiniła mnie o swoje zachowanie, przekazałem ją jemu.
Odpowiedział: „Dobrze. Zajmę się tym”.
I tak zrobił.
Trzy miesiące później Linda zaprosiła nas oboje na kolację. Prawie odmówiłem, ale Evan przypomniał mi, że nie muszę iść.
Więc poszedłem.
Była uprzejma, choć nie szczególnie ciepła.
W pewnym momencie wyciągnęła rękę, żeby wyprostować kołnierzyk Evana. Delikatnie złapał ją za nadgarstek.
„Mam to.”
