Powiedziałem mu: „Ona nie prosiła cię o wybór. Prosiła cię, żebyś stanął w swojej obronie”.
Przyznał, że uczęszczał na terapię przez osiem miesięcy i wiedział, że zachowanie jego matki wynikało z chęci kontroli i uległości.
Ale sama świadomość tego nie wystarczyła.
Potem Linda wyszła z moim płaszczem.
Oskarżyła mnie o to, że nastawiłem Evana przeciwko niej.
Ale tym razem Evan zabrał głos.
„Prosiłem cię, żebyś tego nie robił. Nie chcę być traktowany jak dziecko”.
Jego matka wyglądała na zszokowaną.
„Kocham cię, mamo” – kontynuował – „ale mam 30 lat. Mogę sam decydować, jak chcę być dotykany”.
Wyjątkowo nie przeprosił i nie wycofał się.
Linda wpadła do środka, oskarżając mnie o wygraną.
Ale nie zależało mi na wygraniu czegokolwiek.
Powiedziałem Evanowi, że muszę wracać do domu. Lubiłem go, ale nie zamierzałem stać się powodem, dla którego w końcu przeciwstawił się matce.
„Jeśli chcesz granic, muszą to być twoje wybory, nie moje”.
Zgodził się dać mi przestrzeń.
