„Czy zauważyłeś numer pokoju, zanim wyrzuciłeś ręczniki?”
Kobieta nic nie powiedziała.
Ponieważ zauważyła.
Wszyscy wiedzieli, że tak było.
Kierownik ostrożnie wziął pudełko z jej kolan.
„Niestety, złamanie naszej polityki dotyczącej gości oznacza, że nie kwalifikujesz się już do tej promocji. Musimy również zwrócić te krzesła gościom, którzy je zarezerwowali.”
Jej twarz zbladła.
„To jest śmieszne.”
Kierownik skinął głową.
„Przykro mi, że tak czujesz.”
Nikt nie klaskał.
Nikt nie wiwatował.
To w pewnym sensie pogorszyło sprawę.
Słychać było jedynie szuranie jej chłopaka wstającego, szelest jej stroju i ogromne zażenowanie ludzi udających, że się na nią nie gapią, podczas gdy oni się gapili.
Następnie mężczyzna ubrany w koszulkę polo zaniósł niebieskie pudełko Mii.
Część 3:
Uklęknął, aż jego oczy znalazły się na wysokości jej oczu.
Cześć, Mia.
Spojrzała na mnie ze zdziwieniem.
„Skąd znasz moje imię?”
Uśmiechnął się delikatnie.
„Twoja mama wspomniała o tym, kiedy się meldowałeś.”
Miałem.
Przeprosiłem, bo myślałem, że zwlekam za długo.
„Mamy coś, co naprawdę do ciebie należy” – powiedział.
Podał jej mniejsze niebieskie pudełko przewiązane srebrną wstążką.
Mia powoli je otworzyła.
W środku znajdował się pluszowy żółw morski w malutkich okularach przeciwsłonecznych, dwa bony na desery, karta sesji zdjęciowej i laminowana plakietka z napisem: Bohater basenu.
Ale pod tym wszystkim znajdowała się ręcznie napisana kartka.
Mia ostrożnie go wyciągnęła.
Wnętrze wypełniały różne wiadomości.
Witamy ponownie w świecie dzieci.
„Twoja kula armatnia umiliła mi poranek.”
„Zachowaliśmy dla ciebie najciemniejszy parasol.”
„Smoothie truskawkowe są lepsze z bitą śmietaną. Chodź do mnie.”
„Płyń dalej, dzielna dziewczyno.”
Spojrzałem w górę.
Młody mężczyzna z baru serwującego smoothie pomachał.
Ratownik się uśmiechnął.
Gospodyni stojąca przy stanowisku z ręcznikami ocierała oczy wierzchem nadgarstka.
Ścisnęło mnie w gardle.
Menedżer stał obok mnie.
„Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko temu, co powiem” – powiedział.
Pokręciłem głową.
