Spojrzałem na niego. „Sprawdziłem księgi”.
Vanessa szepnęła: „Danielu, nic nie mów”.
To właśnie to zdanie go ostatecznie przestraszyło.
Odwrócił się do niej. „Po co miałbym to robić?”
Nic nie powiedziała.
Otworzyłem kopertówkę i położyłem na stole jedną kserokopię faktury.
Na dole znajdował się stary podpis Vanessy.
Obok znajdowało się ostatnie potwierdzenie płatności od VMR Holdings.
To samo pismo.
Ten sam schemat routingu.
Ten sam bank docelowy.
Daniel wpatrywał się w dokumenty.
„Znałeś ją?” – zapytał mnie.
„Zbadałem ją.”
Jego twarz zbladła.
Vanessa warknęła: „Ona blefuje”.
Uśmiechnęłam się. „W takim razie nie masz się o co martwić”.
Grant zaczął się wycofywać, ale ja nie zdążyłem.
„Grant” – powiedziałem – „śledczy mają też e-maile, w których zatwierdziłeś zamianę dostawców”.
Kieliszek do szampana wypadł mu z ręki i rozbił się.
Daniel spojrzał na niego i na Vanessę.
Panna młoda i drużba, którym najbardziej ufał, nagle wyglądali jak obcy ludzie.
I po raz pierwszy od naszego rozwodu spojrzał na mnie nie z pogardą, lecz ze strachem.
Wstałam z krzesła i wygładziłam sukienkę.
