Woda powodziowa zalała drogi i ulice.
Budynki zawaliły się lub stały się niestabilne.
Uszkodzona została infrastruktura energetyczna.
Paliwo, substancje chemiczne, artykuły gospodarstwa domowego i ścieki mogą zanieczyścić wodę.
Duże kawałki drewna i metalu były porozrzucane na obszarach mieszkalnych.
W niektórych miejscach ratownicy musieli przedzierać się przez głębokie błoto, szukając ocalałych.
Praca wymagała koordynacji działań strażaków, policjantów, personelu medycznego, jednostek wojskowych i wolontariuszy.
Japońskie Siły Samoobrony odegrały kluczową rolę w reagowaniu kryzysowym.
Personel został wysłany, aby pomóc w operacjach poszukiwawczych, transporcie, ewakuacji i udzielaniu pomocy humanitarnej.
Przybyła również pomoc międzynarodowa.
Kraje z całego świata zaoferowały zaopatrzenie kryzysowe, personel poszukiwawczo-ratowniczy, wsparcie medyczne i pomoc finansową.
Stany Zjednoczone rozpoczęły operację Tomodachi, szeroko zakrojoną operację pomocy humanitarnej i usuwania skutków klęsk żywiołowych, w której udział wzięły amerykańskie siły zbrojne wspierające Japonię.
Ratownicy pracowali w niezwykle trudnych warunkach.
Niektórzy szukali ocalałych w mroźną pogodę.
Inni pracowali całą noc przy tymczasowym oświetleniu.
Wiele osób musiało ostrożnie poruszać się po niestabilnych konstrukcjach, ponieważ istniało ryzyko kolejnych zawaleń.
Dla rodzin czekających w ośrodkach ewakuacyjnych każde nowe ogłoszenie o akcji ratunkowej niosło ze sobą mieszankę nadziei i strachu.
Niektórzy ludzie spotkali się ponownie ze swoimi bliskimi.
Inni otrzymali wiadomości, których od dawna próbowali uniknąć.
Koszt ludzki: tysiące rodzin straciło wszystko
Najbardziej bolesnym skutkiem tsunami z 2011 roku była utrata życia w ludziach.
Trzęsienie ziemi i tsunami spowodowały ogromne zniszczenia w północno-wschodniej Japonii.
Według oficjalnych japońskich statystyk dotyczących katastrofy, potwierdzono śmierć około 15 900 osób, a ponad 2500 nadal uznaje się za zaginione po katastrofie.
Łączna liczba zabitych i zaginionych wyniosła około 18 500.
Wiele ofiar zostało porwanych przez szybko zbliżającą się wodę.
Inni utknęli wewnątrz budynków lub nie zdołali dotrzeć na czas na wyżej położone tereny.
Szczególnie poważne wyzwania stanęły przed osobami starszymi, niepełnosprawnymi i osobami, które potrzebowały pomocy przy ewakuacji.
W niektórych społecznościach rodziny próbowały uciec samochodami, lecz utknęły w korkach, gdyż drogi zostały zalane wodą.
Inni pobiegli do ośrodków ewakuacyjnych, szkół, zboczy wzgórz lub wyznaczonych schronisk.
Niektórzy ocaleni zostali rozdzieleni ze swoimi dziećmi, rodzicami, współmałżonkami lub sąsiadami.
Konsekwencje emocjonalne były ogromne.
Dla wielu ludzi katastrofa nie skończyła się wraz z zanikiem tsunami.
