Trzęsienie ziemi o magnitudzie 9,1 spowodowało również tsunami w mieście... Zobacz więcej

Nadbrzeżne tereny podmokłe mogą być zasypane osadami lub uszkodzone przez silne prądy.

Drzewa mogą zostać wyrwane z korzeniami, a całe odcinki linii brzegowej mogą zmienić kształt.

W niektórych rejonach tsunami niesie ze sobą ogromne ilości piasku i błota.

W innych przypadkach powoduje erozję linii brzegowej i utratę naturalnych elementów ochronnych.

Konsekwencje dla ekosystemów morskich mogą być również znaczące.

Porty i wody przybrzeżne mogą zostać wypełnione śmieciami.

Wycieki paliw i chemikaliów mogą stwarzać dodatkowe problemy środowiskowe.

Długoterminowa odbudowa tych ekosystemów zależy od charakteru szkód i lokalnych warunków środowiskowych.

Niektóre siedliska przybrzeżne stopniowo się regenerują.

Inne wymagają aktywnej odnowy.

Katastrofa ta dotyka zatem nie tylko społeczności ludzkie, ale także środowisko naturalne, od którego te społeczności są zależne.

Konsekwencje ekonomiczne wykraczały daleko poza Japonię

Trzęsienie ziemi i tsunami w 2011 roku spowodowały ogromne straty gospodarcze.

Gospodarka Japonii poniosła poważne straty w infrastrukturze, przemyśle, transporcie, rolnictwie i produkcji energii.

Fabryki zostały zniszczone lub czasowo zamknięte.

Porty stały się bezużyteczne.

Uszkodzone zostały drogi i linie kolejowe.

Niedobory energii elektrycznej dotknęły przedsiębiorstwa i gospodarstwa domowe.

Zakłócenia objęły również międzynarodowe łańcuchy dostaw.

Japońscy producenci odegrali istotną rolę w wytwarzaniu podzespołów samochodowych, elektroniki, maszyn i specjalistycznych materiałów przemysłowych.

Gdy fabryki i dostawcy przestali działać, przedsiębiorstwa w innych krajach zaczęły odczuwać opóźnienia i braki.

Szczególnie ucierpiała produkcja samochodów.

Kilku dużych producentów musiało dostosować swoją działalność, ponieważ ważni dostawcy mieli siedzibę na obszarach dotkniętych zniszczeniami.

Katastrofa pokazała, jak bardzo współzależne stały się współczesne gospodarki.

Katastrofa naturalna w jednym regionie może zakłócić produkcję i transport w regionie oddalonym o tysiące kilometrów.

Ożywienie gospodarcze wymagało zatem czegoś więcej niż tylko odbudowy lokalnej infrastruktury.

Wymagało to również przywrócenia łańcuchów dostaw, uspokojenia rynków międzynarodowych i odbudowania zaufania przedsiębiorstw i konsumentów.