Wyraz twarzy Mai stwardniał, gdy przewijała. „To usiłowanie zabójstwa, oszustwo elektroniczne, fałszerstwo, spisek i manipulowanie dokumentacją medyczną”.
„Jeszcze nie” – wyszeptałem. „W tej chwili będą twierdzić, że to dowód podłożony”.
„Więc na co czekasz?”
„Żeby Lorraine stała się lekkomyślna”.
Okazja nadarzyła się tego wieczoru. Policja nie ogłosiła jeszcze wyników badań toksykologicznych, a Daniel uważał, że szpital nadal uważa moje zasłabnięcie za tajemnicze. Lorraine zadzwoniła do mojego pokoju z nieznanego numeru.
„Zawstydziłeś nas” – syknęła. „Podpisz wniosek o uznanie zdolności prawnej i akt przeniesienia własności, albo Daniel rozpowie wszystkim, że się otrułeś”.
Włączyłem rejestrator, który Maya załatwiła za pośrednictwem detektywów. Obaj detektywi natychmiast udokumentowali łańcuch dowodowy rejestratora.
„Ledwo mogę się ruszyć” – powiedziałem słabo. „Co mi dałeś?”
Lorraine się roześmiała. „Wystarczająco, żeby sędzia uwierzył mojemu synowi. Za mało, żeby cię zabić, chyba że będziesz się upierał”.
Za szybą obserwacyjną dwaj detektywi słyszeli każde słowo.
Potem Daniel wszedł do kuchni Lorraine z torbą gotówki i rozkazał jej zniszczyć butelkę. Ekipa poszukiwawcza już obserwowała sytuację przez kamerę, którą ukryłem nad spiżarnią kilka miesięcy wcześniej. Aresztowali ich oboje przed północą, z trucizną, sfałszowanymi aktami i listą przekupstwa rozłożoną na stole.
Część 3
Trzy tygodnie później wróciłem na tę samą salę sądową na wózku inwalidzkim. Włosy zaczęły mi wypadać, ręce wciąż się trzęsły, a każdy krok w drodze do zdrowia przypominał chodzenie po rozbitym szkle. Ale tym razem Daniel i Lorraine nie siedzieli obok swojego prawnika. Weszli w mundurach wydanych przez władze hrabstwa, skuci łańcuchami na nadgarstkach, obserwowani przez dwóch detektywów i śledczego federalnego.
Sędzia Mercer spojrzała na Daniela znad oprawki okularów. „Wcześniej zeznawał pan, że pańska żona zmyśliła objawy”.
Daniel przełknął ślinę. „Myliłem się”.
„Nie” – powiedziałem. „Byłeś przygotowany”.
Maya wyświetliła oś czasu na ekranie sali sądowej. Najpierw pojawił się zapis dostępu Daniela do magazynu, pokazujący, że usunął związek talu. Następnie nagranie z kuchni Lorraine pokazało, jak odmierzała krople klarownego płynu do mojego toniku. Usunięte e-maile ujawniły ich plan wywołania publicznego załamania, uzyskania opieki w trybie doraźnym i sprzedaży odziedziczonej przeze mnie nieruchomości. Zapisy bankowe powiązały skradzione siedemdziesiąt tysięcy dolarów z administratorem kliniki, który zmienił moje akta, oraz z rzeczoznawcą, który zaniżył wartość mojego domu dla tajemniczego nabywcy Daniela.
Ostatnie nagranie wypełniło ciche pomieszczenie.
Wystarczająco, żeby sędzia uwierzył mojemu synowi.
Lorraine zaczęła szlochać. „On mnie do tego zmusił”.
Daniel odwrócił się do niej. „Kupiłaś truciznę!”
