Sześć miesięcy minęło szybko od tego bolesnego rozdziału naszego życia.
Ciepłe popołudniowe słońce oświetlało zadbany trawnik naszego nowego, parterowego domu w Springfield, położonego z dala od mrocznych wspomnień naszej starej ulicy.
Zrezygnowałem z wymagającego stanowiska związanego z podróżami, aby przyjąć dzienne stanowisko kierownicze w lokalnym centrum dystrybucji, co pozwoliłoby mi codziennie wracać do domu o godzinie trzeciej po południu.
Stałem przy drewnianej balustradzie naszego tylnego tarasu, trzymając dwie wysokie szklanki wypełnione świeżą wodą z lodem.
Po jasnozielonym podwórku Sadie radośnie biegała obok naszego szczeniaka golden retrievera, Toby'ego, goniąc gumową piłkę. Jej śmiech niósł się na ciepłym wietrze, brzmiał czysto, radośnie i zupełnie nieobciążony strachem.
Kiedy Sadie zauważyła mnie stojącego przy schodach ganku, zatrzymała się, energicznie pomachała swoją małą rączką i podbiegła do tarasu.
Fioletowe siniaki na jej plecach zniknęły całkowicie, ale największą przemianę można było dostrzec w jej szerokim, pewnym siebie uśmiechu, pokazującym światu, że jest bezpieczna.
„Tato, zobacz jak szybko Toby potrafi biec po trawie!” – krzyknęła, odgarniając pasmo brązowych włosów z czoła.
Zszedłem po drewnianych schodach, ukląkłem na miękkiej trawie i podałem jej zimną szklankę wody. Nie drgnęła ani nie skuliła się ze strachu.
Zamiast tego objęła mnie swoimi małymi rączkami za szyję i objęła mnie z całą siłą swojego małego ciała.
