W pokojach panowała niesamowita cisza, pozbawiona ciepła, które niegdyś emanowało z domu. Courtney udało się wpłacić kaucję za pośrednictwem lokalnego poręczyciela, ale nakaz sądowy surowo zabraniał jej zbliżania się na odległość mniejszą niż sześćset stóp od naszego osiedla.
Weszłam do głównej sypialni, wyjęłam ze strychu kilka kartonowych pudeł i zaczęłam pakować ubrania, obuwie i rzeczy osobiste Courtney. Chciałam pozbyć się wszystkiego, co przypominało mi o kobiecie, która siała postrach w życiu mojego dziecka, podczas gdy ja pracowałam, żeby je utrzymać.
Sprzątając tył jej mahoniowej szafki nocnej, natknąłem się na zielony skórzany dziennik ukryty pod stertą błyszczących magazynów o wystroju wnętrz.
Otworzyłem grubą okładkę i zacząłem czytać staranne pismo wypełniające strony.
Wpis za wpisem obnażał głęboko skrywaną niechęć Courtney do obowiązków domowych, jej zazdrość o moje awanse zawodowe i otwartą wrogość wobec naszej niewinnej córeczki. Udokumentowała swój niepohamowany gniew, opisując, jak używała siły fizycznej, by uciszyć Sadie, tak abym nie była niczego świadoma podczas naszych wieczornych rozmów telefonicznych.
Nie ma na tych stronach śladu skruchy czy macierzyńskiej miłości, jedynie gorzkie wymówki i wybuchowa wściekłość.
Natychmiast wsunąłem dziennik do plastikowej koszulki na dowody i zadzwoniłem do mojego adwokata, aby przekazać prokuratorowi kluczowy dokument. Ten dziennik był decydującym dowodem, który zagwarantował, że Courtney nigdy więcej nie uzyska prawa do odwiedzin Sadie bez nadzoru.
