Na następnej stronie widniały cztery nazwiska.

Czerwiec. Książki.

Artur. Muzyka.

Nina. Urodziny.

Samuel. Pudełko.

Wpatrywałem się w imiona, aż powoli zamieniały się w twarze.

June była bibliotekarką, która zawsze dawała dziewczynkom dodatkowe zakładki i nigdy nie robiła zamieszania, gdy nasze książki oddawały się za późno.

Arthur był emerytowanym nauczycielem muzyki mieszkającym na tej samej ulicy, który naprawił skrzypce Chloe, gdy się zepsuły i nie pozwolił mi zapłacić.

Nina była właścicielką piekarni i w jakiś sposób pamiętała o urodzinach wszystkich dziewcząt, zawsze dodając do ich tortu trzy maleńkie kwiatki z lukru.

Samuel był cichym cieślą z kościoła, który na miejskim jarmarku wręczał dziewczynkom małe rzeźbione zwierzęta.

Żaden z nich nie był obcy.

To sprawiło, że tajemnica wydała się jednocześnie cieplejsza i bardziej bolesna.

„Czy możemy otworzyć nasze listy?” zapytała Chloe.

Spojrzałem na pismo Cleo na kopertach.

Każda część mnie chciała powiedzieć „tak”.

Każda część mnie chciała powiedzieć nie.

„Jutro” – powiedziałem w końcu.

Linzie zmarszczyła brwi.

"Dlaczego?"

„Bo twoja mama czekała dziesięć lat, żeby ci je dać” – powiedziałem, delikatnie dotykając notesu. „Możemy poczekać jedną noc, żeby zrozumieć, jak to możliwe”.

CZĘŚĆ 2

Następnego ranka zostawiłam dziewczynki z mamą i zabrałam ze sobą notes Cleo.

Pierwsze nazwisko na liście zaprowadziło mnie do biblioteki.

June stała za recepcją, wbijając daty oddania książek dla dzieci. Wyglądała na mniejszą, niż ją zapamiętałem – jej srebrne włosy były spięte za ucho, a kardigan zdobiły haftowane ptaki.

Kiedy zobaczyła notes w mojej ręce, jej wyraz twarzy się zmienił.

„Och” – powiedziała cicho. „Nadeszło”.

Ścisnęło mnie w gardle.

„Wiedziałeś?”

„Znałam swoją rolę” – powiedziała.

„Jaka część?”