Być może karmiła dużą liczbę psów.
Być może odkryła porzucone zwierzęta gdzieś poza miastem i potajemnie się nimi opiekowała.
Niektórym mieszkańcom taka możliwość wydawała się bardziej prawdopodobna, lecz nawet wówczas ilości wydawały się niezwykłe.
Sześćdziesiąt kilogramów dziennie oznaczało setki kilogramów w ciągu tygodnia.
Co mogłoby pochłonąć taką ilość?
Spekulacje nasiliły się, gdy wyszedł na jaw kolejny szczegół.
Mięso najwyraźniej nie było przewożone do domu Lidii.
Zamiast tego jej podróże zdawały się kończyć w pobliżu starego magazynu na skraju lasu.
Nagle historia ta przestała przypominać jakiś ekscentryczny zwyczaj zakupowy.
Brzmiało to jak tajemnica.
Magazyn na skraju lasu
Budynek był odizolowany.
Było to miejsce, które większość mieszkańców mogła minąć bez większego zastanowienia — budowla, która sprawiała wrażenie zapomnianej i wokół której niewiele się działo.
A jednak Lidia podobno regularnie tam jeździła.
To odkrycie zmieniło charakter zainteresowań Owidiusza.
Gdyby po prostu zabrała mięso do domu, mogłoby być wiele osobistych wyjaśnień.
Ale po co przewozić go do starego magazynu?
Czy ktoś się z nią tam spotkał?
Czy robiła to dobrowolnie?
A może ktoś wywierał na nią presję?
Te pytania stawały się coraz trudniejsze do zignorowania.
