Policja przyjechała dziesięć minut później.
Dwóch funkcjonariuszy przeszukało ulicę, pobliskie podwórka i alejkę za piekarnią. Nikogo nie znaleźli.
Sofia opisała mężczyznę tak dokładnie, jak tylko potrafiła.
Wysoki.
Ciemne ubrania.
Czarna czapka.
Dziwne, zimne spojrzenie.
Jeden z funkcjonariuszy kucał obok niej.
„Postąpiłaś słusznie” – powiedział. „Nigdy nie prowadź do domu kogoś, kto cię śledzi”.
Kiedy matka Sofii przybyła, płakała tak mocno, że ledwo mogła mówić.
Objęła córkę ramionami i nie chciała puścić.
Policja odwiozła ich do domu.
Wszyscy wierzyli, że niebezpieczeństwo minęło.
Ale tego wieczoru jeden z oficerów wrócił.
Już się nie uśmiechał.
