Sofia nie kandydowała.
Zamiast tego nagle podniosła rękę i machnęła w stronę piekarni po drugiej stronie ulicy.
„Tato!” krzyknęła z całych sił. „Jestem tutaj!”
Nieznajomy się zatrzymał.
Na sekundę spojrzał w kierunku, w którym machała Sofia.
Nie było tam ojca.
Sofia o tym wiedziała.
Ale mężczyzna tego nie zrobił.
Zanim zdążył pojąć, co się dzieje, Sofia rzuciła się w stronę piekarni, otworzyła szklane drzwi i pobiegła za ladę.
Kobieta w średnim wieku o imieniu Linda układała chleb na półce.
„Proszę” – wyszeptała Sofia, ledwo łapiąc oddech. „Jakiś mężczyzna mnie śledzi”.
Wyraz twarzy Lindy natychmiast się zmienił.
Zamknęła drzwi wejściowe i odsunęła Sofię dalej od okna.
Potem sięgnęła po telefon.
Nieznajomy zniknął.
Przynajmniej tak im się wydawało.
