Właśnie wtedy podszedł Gabriel.
„Tessa, zaraz podają kolację.”
Przedstawiłem tych dwóch mężczyzn.
Uścisnęli sobie dłonie uprzejmie.
Potem pożegnałem się z Curtisem.
Nie było żadnych argumentów.
Żadnej dramatycznej konfrontacji.
I nie ma drugiej szansy.
Gdy Gabriel i ja szliśmy w kierunku naszego stolika, spojrzał na mnie.
„Czy wszystko w porządku?”
Uśmiechnąłem się.
„Tak. Jestem dokładnie tam, gdzie chcę być.”
Tego wieczoru śmiałem się z przyjaciółmi, delektowałem się kolacją i tańczyłem, ani razu nie patrząc w stronę wejścia.
Następnego ranka stałam na balkonie swojego mieszkania, trzymając w ręku filiżankę kawy.
Rośliny, które kupiłam po przeprowadzce, urosły tak bardzo, że potrzebowały większych doniczek.
Nad sofą wisiał abstrakcyjny obraz, który kupiłam za własne oszczędności.
Półki zdobiły zdjęcia z moich podróży.
Wszystko wokół mnie odzwierciedlało życie, które zbudowałam na własnych warunkach.
Zanim wyszedłem do pracy, otworzyłem szufladę, w której było kilka pamiątek.
W środku była bransoletka, którą dała mi Darlene.
I stare zdjęcie ślubne.
Przyglądałem się uśmiechniętej młodszej kobiecie stojącej obok Curtisa.
Przez lata zastanawiałem się, czy nie postąpiła głupio, ufając mu.
