W kwietniu sfinalizowaliśmy sprzedaż naszego domu szeregowego.
Curtis pojawił się na uroczystości zamknięcia, wyglądając na wyczerpanego.
Później poprosił o rozmowę na osobności.
„Tessa, Brooke i ja już nie jesteśmy razem.”
Nic nie powiedziałem.
Próbowaliśmy mieszkać razem, ale wszystko się rozpadło. Ciągle się kłócimy.
Pocierał twarz.
„Będę ojcem i wezmę na siebie odpowiedzialność. Ale straciłem małżeństwo z powodu związku, który nawet nie przetrwał”.
Spojrzałem na niego spokojnie.
„To, co wydarzyło się między tobą a Brooke, nie zmienia tego, co mi zrobiłeś.”
Skinął głową.
"Ja wiem."
Potem zadał pytanie, które kiedyś wyobrażałam sobie, że usłyszę.
„Czy mógłbyś mi kiedyś wybaczyć?”
Zastanowiłem się nad odpowiedzią.
„Może kiedyś”.
Nadzieja pojawiła się w jego oczach.
Potem kontynuowałem.
„Ale wybaczenie nie oznacza, że znów zostanę twoją żoną.”
Zaczął płakać.
Nie sięgnęłam po niego.
Był czas, kiedy jego smutek stałby się moją odpowiedzialnością.
Ten czas już minął.
W czerwcu nasz rozwód został sfinalizowany.
Wyszedłem z sądu i usiadłem w pobliskiej kawiarni.
Moja siostra napisała SMS-a.
„Jak się czujesz?”
