Wybacz mi za każdy wieczór, gdy patrzyłeś na mnie z zaufaniem, a ja nie znalazłam w sobie odwagi, by powiedzieć prawdę.
Druga koperta znajduje się w dolnej szufladzie mojego biurka.
Zawiera coś, co wyjaśni wszystko do końca.
Michał".
Przeczytałem ten list kilka razy.
Olga stała obok, przyciskając dłoń do ust.
- Mamo, co to za program?
Spojrzałem na śledczego.
— Muszę odebrać drugą kopertę.
Skinął głową.
Już go znaleźliśmy. Ale, Walentino Siergiejewno, zanim go otworzysz, muszę cię ostrzec: zawartość może być bardzo ciężka.
Zamknąłem oczy.
Przez całe życie uważałam Michała za mężczyznę, który mnie kochał.
Być może naprawdę kochał.
Ale miłość nie dała mu prawa, by kontrolować moje zdrowie, ukrywać prawdę i uczynić ze mnie uczestniczkę nieznanego eksperymentu.
Otworzyłem oczy.
— Daj mi list.
Śledczy położył kopertę przede mną.
Brzmiało ono:
„Dla Walentyny. Otworzyć dopiero po mojej śmierci”.
Wziąłem to drżącymi rękami.
I po raz pierwszy od trzydziestu pięciu lat zdałem sobie sprawę, że najgorsze w tej historii może wcale nie znajdować się w butelce.
Prawda jest taka, że osoba, której ufałam bardziej niż komukolwiek innemu na świecie, przez lata ukrywała przede mną prawdę.
Otworzyłam kopertę. Pierwsze linijki sprawiły, że zamarłam. Michaił nie pisał tylko o nalewce. Wspomniał o naszej córce Oldze i wydarzeniu, które miało miejsce przed jej narodzinami.
Spojrzałem na moją córkę.
Ona też na mnie patrzyła.
I w tym momencie oboje zdaliśmy sobie sprawę: tajemnica, którą Michaił zabrał ze sobą, była o wiele straszniejsza, niż mogliśmy sobie wyobrazić.
