— Podejrzewamy, że Pani mąż mógł zażyć dwie różne substancje.
Moje ręce zaczęły się trząść.
- Po co?
- To pozostaje do ustalenia.
Przypomniałem sobie, że Michaił zawsze sam nalewał sobie ten napój.
Nigdy nie pozwolił mi dotknąć butelki.
I nigdy nie pozwolił mi nalać sobie.
Śledczy kontynuował:
— Znaleźliśmy też notatnik. Zawiera on notatki, które pani mąż spisywał przez wiele lat.
— Co tam jest napisane?
Otworzył stronę.
Były randki.
Naprzeciwko każdego z nich znajdował się krótki znak.
"Piłem."
"Ona odmówiła."
"Sprawdzać".
„Nie zmieniaj dawkowania.”
Miałem wrażenie, że robi mi się ciemno przed oczami.
Trzydzieści pięć lat.
Moje życie zostało zapisane w jego notatniku jako pewnego rodzaju doświadczenie.
Ale kolejny wpis pozostawił mnie całkowicie bez słowa.
Zdjęcie zrobiono dwa dni przed hospitalizacją Michała:
„Jeśli Walentyna dowie się prawdy, daj jej list. Nie możemy go dłużej ukrywać”.
„Jaki list?” zapytałem.
Śledczy wyjął z teczki zapieczętowaną kopertę.
Było na nim moje imię.
Pismo należało do Michaiła.
Długo wahałem się, czy je otworzyć.
Następnie ostrożnie rozdarła krawędź.
W środku znajdowała się jedna kartka papieru.
„Pada deszcz.
Jeśli czytasz ten list, oznacza to, że nie jestem już w stanie wszystkiego wyjaśnić Ci osobiście.
Wiem, że nienawidzisz tej nalewki. Wiem, że zmuszałem cię do jej picia przez te wszystkie lata, chociaż nie rozumiałeś dlaczego.
Nie mogę prosić cię o wybaczenie.
Ale jest jedna rzecz, którą powinieneś wiedzieć.
Nie zacząłem tego wszystkiego, bo chciałem ci zrobić krzywdę.
Trzydzieści pięć lat temu zaproponowano mi program, o którym nie mogłam nikomu powiedzieć. Popełniłam wtedy błąd, którego konsekwencje prześladują mnie przez całe życie.
Myślałem, że potrafię wszystko naprawić.
Ale z każdym rokiem było tylko gorzej.
Ta butelka nie zawierała tego, co ci powiedziałem.
Bałam się, że jeśli powiem prawdę, odejdziesz.
Dlatego kazałem ci kontynuować.
Wiem, że to nie jest wytłumaczenie.
