Przez trzydzieści pięć lat mój mąż mnie zmuszał

— Podejrzewamy, że Pani mąż mógł zażyć dwie różne substancje.

Moje ręce zaczęły się trząść.

- Po co?

- To pozostaje do ustalenia.

Przypomniałem sobie, że Michaił zawsze sam nalewał sobie ten napój.

Nigdy nie pozwolił mi dotknąć butelki.

I nigdy nie pozwolił mi nalać sobie.

Śledczy kontynuował:

— Znaleźliśmy też notatnik. Zawiera on notatki, które pani mąż spisywał przez wiele lat.

— Co tam jest napisane?

Otworzył stronę.

Były randki.

Naprzeciwko każdego z nich znajdował się krótki znak.

"Piłem."

"Ona odmówiła."

"Sprawdzać".

„Nie zmieniaj dawkowania.”

Miałem wrażenie, że robi mi się ciemno przed oczami.

Trzydzieści pięć lat.

Moje życie zostało zapisane w jego notatniku jako pewnego rodzaju doświadczenie.

Ale kolejny wpis pozostawił mnie całkowicie bez słowa.

Zdjęcie zrobiono dwa dni przed hospitalizacją Michała:

„Jeśli Walentyna dowie się prawdy, daj jej list. Nie możemy go dłużej ukrywać”.

„Jaki list?” zapytałem.

Śledczy wyjął z teczki zapieczętowaną kopertę.

Było na nim moje imię.

Pismo należało do Michaiła.

Długo wahałem się, czy je otworzyć.

Następnie ostrożnie rozdarła krawędź.

W środku znajdowała się jedna kartka papieru.

„Pada deszcz.

Jeśli czytasz ten list, oznacza to, że nie jestem już w stanie wszystkiego wyjaśnić Ci osobiście.

Wiem, że nienawidzisz tej nalewki. Wiem, że zmuszałem cię do jej picia przez te wszystkie lata, chociaż nie rozumiałeś dlaczego.

Nie mogę prosić cię o wybaczenie.

Ale jest jedna rzecz, którą powinieneś wiedzieć.

Nie zacząłem tego wszystkiego, bo chciałem ci zrobić krzywdę.

Trzydzieści pięć lat temu zaproponowano mi program, o którym nie mogłam nikomu powiedzieć. Popełniłam wtedy błąd, którego konsekwencje prześladują mnie przez całe życie.

Myślałem, że potrafię wszystko naprawić.

Ale z każdym rokiem było tylko gorzej.

Ta butelka nie zawierała tego, co ci powiedziałem.

Bałam się, że jeśli powiem prawdę, odejdziesz.

Dlatego kazałem ci kontynuować.

Wiem, że to nie jest wytłumaczenie.