Na początku zastanawiałem się, czy środki uspokajające nie powodują u niego dezorientacji.

„Co masz na myśli mówiąc, że to nie był tylko Marcus, kochanie?”

Próbował odpowiedzieć, ale pielęgniarka łagodnie mu przerwała.

„Proszę go nie forsować, pani Vance. Jego układ nerwowy wciąż dochodzi do siebie po hipotermii”.

Poczekałem do wieczora.

Kiedy Markowi udało się dłużej nie spać, siadałam obok niego z notatnikiem.

Nie chciałem sugerować odpowiedzi.

„Powiedz mi tylko to, co pamiętasz” – powiedziałem cicho.

Mark zamknął oczy i oddychał powoli.

„Kawa.”

„Jaka kawa?”

„W biurze głównym… zanim poszedłem na halę magazynową”.

Przełknął ślinę.

„Marcus przyszedł, kłócąc się o zlecony przeze mnie audyt. Był wściekły z powodu braku funduszy… ale potem wyszedł. Zostałem, żeby przejrzeć księgi.”

„A potem?”

„Wypiłem kawę na biurku.”

Dotknął gardła.

„W ciągu dziesięciu minut… zdrętwiały mi ręce. Wzrok mi się zamazał. Próbowałem dojść do magazynu, żeby znaleźć pomoc…”

Podszedłem bliżej.

„Kto zrobił tę kawę, Marku?”

Długo nie mógł odpowiedzieć.

„Weronika.”

Nazwa mnie oszołomiła.

Veronica Miller była dyrektorem finansowym Vance Logistics.