Na początku nic.

Wtedy to poczułem.

Malutki ślad ciepłego powietrza na skórze.

„Zadzwoń pod numer 911!” krzyknęłam.

Marcus złapał mnie za przedramię.

„Claire, pomyśl, co robisz!”

Spojrzałem mu prosto w oczy.

„Właśnie to robię po raz pierwszy odkąd do mnie dzisiaj zadzwoniłeś.”

Moja szwagierka zadzwoniła na pogotowie.

Kiedy mówiła, zauważyłem Marcusa powoli cofającego się w stronę korytarza z telefonem w ręku.

Wtedy Mark wydał niski, chrapliwy dźwięk.

Wszyscy zareagowali.

Ale moja uwaga już przeniosła się na świecący ekran Marcusa.

Zobaczyłem wiadomość, którą właśnie wysłał.

„On oddycha. Mamy problem.”

Zabrałem Marcusowi telefon zanim zdążył go zamknąć.

„Do kogo to wysłałeś?”

Podszedł do mnie.

„Daj mi telefon, Claire!”

„Kim jest „my”?!”

Jego twarz straciła wszelki kolor.

Nadal odmawiał odpowiedzi.

Wsadziłam telefon do torebki akurat w momencie, gdy przez przednie okna błysnęły czerwone światła awaryjne.

Ratownicy medyczni natychmiast weszli do środka.

Jeden sprawdził Marka, a drugi odprowadził krewnych z korytarza.