„Margaret, proszę! Nie rób tego! Stracę wszystko!”
Spojrzałem na człowieka, któremu poświęciłem całą swoją młodość.
„Straciłeś mnie dawno temu, Robercie. Dzisiaj po prostu pierwszy raz to zauważyłeś”.
Zaczął szlochać w sposób niekontrolowany.
Ale nie uroniłam ani jednej łzy.
Zacząłem malować, podróżować i w końcu spędzać czas z przyjaciółmi, których Robert zawsze nie lubił.
W firmie akcjonariusze wyznaczyli nowego dyrektora. Robert zrezygnował ze stanowiska kierowniczego, ale zachował swój udział w firmie.
Nie chciałem go zniszczyć.
Chciałam, żeby w końcu zrozumiał, że władza i szacunek to nie to samo.
Pewnego dnia Robert do mnie zadzwonił.
„Margaret, strasznie za tobą tęsknię.”
Słuchałem w milczeniu.
„Myliłem się. Teraz rozumiem, jak okrutny byłem.”
Cieszę się, że rozumiesz.
„Czy moglibyśmy zacząć od nowa?”
Spojrzałem na morze za oknem.
