Przez dekady mój ojciec odrzucał każdą sugestię, żeby wybrać się w rejs. Aż w końcu, na swoje 78. urodziny, nie tylko zgodził się popłynąć, ale nalegał, żeby sam wybrać statek. Nie rozumiałem dlaczego, dopóki ktoś nie rozpoznał tatuażu, który ukrywał od czasów, gdy jeszcze się nie urodziłem.
Rejs był prezentem, który podarowałem tacie na jego 78 urodziny.
Zawsze kochał ocean.
To była dziwna część.
Od kiedy pamiętam, tata potrafił siedzieć nad wodą godzinami.
Znał nazwy statków, stare trasy, ciekawostki o portach i przypadkowe fakty o silnikach, o które nikt go nie pytał.
Ale nigdy nie był w rejsie.
Zawsze zdawał się nie być zainteresowany jednym.
Za każdym razem, gdy to proponowałem, znajdował wymówkę.
"Zbyt tłoczno."
"Za drogie."
„Wolę zobaczyć wybrzeże z lądu”.
Potem, gdy powiedziałam mu, że chcę kupić nam rejs na jego urodziny, zrobił mi niespodziankę.
„Pójdę. Starzeję się. Może czas, żebym tego doświadczył” – powiedział.
Zdziwiłem się, że powiedział „tak”.
"Poważnie?"
Skinął głową.
„Ale ja wybieram linię rejsową.”
"Okej, sprawa załatwiona."
Ucieszyłam się, że się zgodził. Nie miałam nawet nic przeciwko temu, jeśli wybierze rejs, który mi się nie spodoba.
Wybrał starszą firmę, działającą od dziesięcioleci pod różnymi nazwami.
Obecne statki były nowoczesne, ale mocno nawiązywały do historii.
Miały mosiężne balustrady, ciemne drewno i stare fotografie na korytarzach.
Znajdowały się tam wystawy dotyczące wcześniejszych liniowców, które pływały podobnymi trasami.
Tata przez kilka dni studiował stronę internetową.
Myślałam, że jest po prostu podekscytowany.
Trzeciego popołudnia na pokładzie zacząłem się zastanawiać, czy kryje się za tym coś więcej.
Znalazłem go w pobliżu klatki schodowej przeznaczonej tylko dla załogi na dolnym pokładzie pasażerskim.
Stał, opierając jedną rękę o poręcz i patrząc przez wąskie okno w stronę znajdującego się poniżej poziomu obsługi.
Przechodząca obok kobieta zatrzymała się i zmarszczyła brwi.
"Przestań pozwalać mu się włóczyć!"
Odwróciłem się. „Przepraszam?”
Wskazała na tatę.
„Próbował otworzyć drzwi z napisem „Tylko dla załogi”. Ktoś musi go pilnować”.
Zrobiło mi się gorąco w twarzy.
„To mój ojciec. Potrafi doskonale poruszać się samodzielnie”.
Tata wyglądał na zawstydzonego. „Odwróciłem się”.
Kobieta pokręciła głową i odeszła.
„Tato” – powiedziałem cicho – „próbowałeś otworzyć drzwi?”
Nie spojrzał na mnie. „Byłem ciekaw”.
"Ciekawi Cię co?"
Zanim zdążył odpowiedzieć, podszedł młody członek załogi.
Wyglądał na 19 lub 20 lat.
„Proszę pana, przepraszam, ale ten odcinek jest zamknięty. Mogę pomóc panu wrócić do strefy dla pasażerów.”
Tata skinął głową. „Oczywiście.”
Gdy sięgnął po poręcz, rękaw mu się podwinął.
Członek załogi zatrzymał się.
Tata miał stary tatuaż na przedramieniu.
Twarz kobiety w cienkiej owalnej ramce.
Tusz z biegiem lat wyblakł, ale nadal można było dostrzec jej oczy, ciemne włosy i kształt ust.
Widziałem ten tatuaż przez całe życie.
Kiedy byłem mały, zawsze obrysowywałem kontury palcem.
„Kim ona jest?” – pytałem.
A tata zawsze dawał tę samą odpowiedź.
„Nikt. To głupi tatuaż, który zrobiłem sobie, mając 19 lat”.
Czasami mówił 20.
Kiedyś powiedział 21.
Nigdy nie przywiązywałem większej wagi do tej niespójności.
Członek załogi wpatrywał się w nią. „Proszę pana... kim jest ta kobieta?”
Tata tak szybko opuścił rękaw, że aż zrobiło mu się agresywnie.
"Nikt."
