Rano tego dnia szukałam okularów przez dwadzieścia minut.
Leżały w kieszeni szlafroka, jak zawsze. Zaparzyłam herbatę, pokroiłam cytrynę i trzy razy sprawdziłam gaz. Zwykły czwartek, nikt nie dzwonił, nikt nie pukał.
Teraz siedziałam w tej samej kuchni, w tych samych kapciach, i trzymałam na kolanach aksamitne pudełeczko. Okulary leżały na stole. Nie sięgnęłam po nie.
Nie musiałam. Pismo Staszka poznałabym z drugiego końca ulicy.
Ten sam przechył liter. Ta sama pętelka przy „d", którą pokazywał mi kiedyś patykiem na piasku, bo uważał, że dorośli podpisują się właśnie tak.
„Babciu, jesteś cała biała."
Emily stała przy stole z telefonem w ręce. Nie wiedziała, co ze sobą zrobić.
„Mam zadzwonić do mamy?"
„Nie. Jeszcze nie."
„To przynajmniej usiądź prosto. Albo wody ci dam."
„Daj. I siądź ze mną, kurczę, bo mi tak głupio jakoś."
Nalała wody do szklanki po dżemie. Usiadła naprzeciwko, na krześle Henry'ego, czego nie robiła od jego pogrzebu.
„Jak on wyglądał?" zapytałam.
„Stary. Przepraszam, babciu, no ale tak. Wszedł z laską, usiadł przy kasie i przez dziesięć minut łapał oddech. Koleżanka chciała mu przynieść krzesło, a on się uparł, że postoi."
„Wysoki?"
„Był wysoki. Teraz taki pochylony."
Zawsze był wyższy ode mnie o pół głowy. Zawsze mi to wypominał.
„Mówił coś jeszcze?"
„Tylko to jedno zdanie o obietnicy. I jeszcze…" Emily przygryzła wargę. „Powiedział, że w niedzielę o jedenastej będzie siedział w kawiarni naprzeciwko księgarni. Przy oknie. I że to jego jedyna niedziela."
„Jak to jedyna?"
„Nie wyjaśnił. Ale ręce mu się trzęsły, babciu. Cały czas."
Dziś był czwartek. Policzyłam to dwa razy, na palcach, jak dziecko.
Odłożyłam obrączkę na obrus. Złota, gładka, cienka, taka, jaką się kupuje u zegarmistrza po jednym, a nie w parach. Pod spodem została wgniecona w aksamicie dziurka po niej, jakby leżała tam całe życie.
Podniosłam kartkę, która była pod spodem. Złożona w ósemkę, miękka na zgięciach. Zdanie, które już znałam, i nic poza nim.
Koperta była pożółkła i lekka. Bez adresu, bez znaczka. Tylko jedno słowo, wypisane tym samym atramentem: „Zosi".
Nikt nie nazwał mnie tak od 1939 roku.
Henry mówił Zoe. Dzieci mówiły mamo. W kościele byłam panią Zoe, w sklepie babcią Zoe. Zosią byłam tylko dla mamy, i to rzadko, i zwykle wtedy, kiedy coś przeskrobałam.
Rozerwałam brzeg. Palce nadal mnie nie słuchały, więc zrobiłam to źle, krzywo, i papier rozdarł się aż do połowy.
W środku były trzy kartki, zapisane gęsto, niebieskim długopisem. Rozpłaszczyłam je dłonią na obrusie. Emily nachyliła się, ale zaraz się cofnęła.
Pachniały szufladą. Kurzem, mydłem i czymś jeszcze, czego nie umiem nazwać. Dotykałam ich opuszkami, jakby mogły się rozpuścić.
Przez chwilę myślałam, żeby w ogóle ich nie czytać. Schować do szkatułki, pod kolczyki, obok miedzianego drutu, i dalej pić herbatę. Przez osiemdziesiąt siedem lat jakoś żyłam bez tej wiedzy.
Nie jestem z tego dumna, ale tak właśnie pomyślałam.
„Przeczytaj mi głośno" powiedziałam. „Moje oczy tego nie wezmą."
Wzięła kartkę ostrożnie, jakby mogła się rozsypać. Odchrząknęła.
„Droga Zosiu…"
„Dalej."
