Poszłam z ojcem do lasu. Nagle złapał mnie za rękę i powiedział: „Wreszcie jesteśmy sami. Chodź tu, pozwól mi cię pocałować. Tak długo tego pragnąłem”. Odsunęłam się w przerażeniu. Ale ojciec podszedł bliżej, wziął mnie za ramiona i wyszeptał: „Nie bój się, kochanie. Twoja matka nigdy się nie dowie, co między nami zaszło”. Zaczęłam się trząść. A kiedy powiedział: „Czekałem 19 lat na tę chwilę”,

Nie mogłam już powstrzymać łez.

Odwróciłem się do ojca.

Stał tam w milczeniu, trzymając mały pierścionek.

Podszedłem do niego.

"Tata…"

Spojrzał na mnie.

„Czy mogę cię teraz przytulić?”

Mocno go objęłam.

Delikatnie pocałował mnie w czoło.

I w tym momencie w końcu zrozumiałem, dlaczego chciał mnie tam zabrać.

Od tego dnia minęło sześć miesięcy.

Pierścionek Catherine przechowuję w specjalnym pudełku na biżuterię.

A Margaret kocham bardziej niż kiedykolwiek.

Pewnego popołudnia zapytałem ją:

„Mamo, dlaczego tak się przestraszyłaś, kiedy dowiedziałaś się, że tata zabrał mnie do lasu?”

Uśmiechnęła się smutno.

„Bo myślałam, że gdy poznasz prawdę, nigdy więcej nie nazwiesz mnie mamą”.

Przytuliłem ją.