Nie mogłam już powstrzymać łez.
Odwróciłem się do ojca.
Stał tam w milczeniu, trzymając mały pierścionek.
Podszedłem do niego.
"Tata…"
Spojrzał na mnie.
„Czy mogę cię teraz przytulić?”
Mocno go objęłam.
Delikatnie pocałował mnie w czoło.
I w tym momencie w końcu zrozumiałem, dlaczego chciał mnie tam zabrać.
Od tego dnia minęło sześć miesięcy.
Pierścionek Catherine przechowuję w specjalnym pudełku na biżuterię.
A Margaret kocham bardziej niż kiedykolwiek.
Pewnego popołudnia zapytałem ją:
„Mamo, dlaczego tak się przestraszyłaś, kiedy dowiedziałaś się, że tata zabrał mnie do lasu?”
Uśmiechnęła się smutno.
„Bo myślałam, że gdy poznasz prawdę, nigdy więcej nie nazwiesz mnie mamą”.
Przytuliłem ją.
