Odwróciliśmy się.
To była moja matka.
Zatrzymała się, gdy nas zobaczyła.
Jej oczy napełniły się łzami.
„Robert…”
Mój ojciec wstał.
Powiedziałem jej.
Moja matka podeszła do mnie.
„Emily, muszę ci coś wyznać.”
Usiadła obok mnie.
„Byłam najlepszą przyjaciółką Catherine.”
Spojrzałem na nią ze zdumieniem.
„Znaliście się?”
„Dorastaliśmy razem. Zanim się urodziłeś, Catherine poprosiła mnie, żebym dopilnował, żebyś nigdy nie został sam, gdyby coś jej się stało”.
Moja matka zaczęła płakać.
„Kiedy odeszła, miałeś zaledwie kilka dni. Codziennie odwiedzałem szpital, żeby się tobą opiekować”.
Mój ojciec wziął ją za rękę.
„Na początku Margaret po prostu mi pomagała. Z czasem zbliżyliśmy się do siebie. Dwa lata później wzięliśmy ślub.”
Zapytałem przez łzy:
„Więc nie jesteś moją prawdziwą matką?”
Wyraz twarzy Margaret uległ zmianie.
Odpowiedziała cicho:
„Nie urodziłam cię, kochanie. Ale byłam przy tobie, trzymając cię za ręce, kiedy stawiałaś pierwsze kroki. Nie spałam w nocy, kiedy chorowałaś. I za każdym razem, gdy nazywałaś mnie „mamusią”, czułam się najszczęśliwszą kobietą na świecie”.
