„Pozwól mi się uśmiechnąć, Eleanor. Długo na to czekałem!”

—

Margaret przybyła w niedzielę, niosąc naczynie do zapiekania i z miną typową dla zimowej pogody. Daniel podążał dwa kroki za nią z rękami w kieszeniach.

„Mama tak nakrywała do stołu” – powiedziała Margaret, wpatrując się w mój lniany bieżnik. „Patricia. Na wypadek, gdybyś zapomniał jej imienia”.

„Nie znałem twojej matki, kochanie. Ale biegacz może od razu zejść, jeśli ci to przeszkadza.”

„Wszystko w tym mnie denerwuje” – odparła.

Garrett odchrząknął, stojąc w drzwiach.

„Margaret. Wystarczy.”

Posłała mu delikatny, sztywny uśmiech, ale bez przeprosin. Daniel nie chciał na mnie spojrzeć.

—

Uwagi te powtarzano tydzień po tygodniu.