„Posadź jej śmieciowych krewnych przy stołach obok kuchni, przywykli do resztek” – powiedział Adrian Vale, uśmiechając się, jakby właśnie wzniósł toast.
Konsultantka ślubna zamarła z długopisem w górze. Moja mama znieruchomiała obok mnie, zaciskając dłoń w rękawiczce na swojej wyblakłej niebieskiej sukience, tej, którą prasowała trzy razy przed świtem, bo chciała wyglądać „odpowiednio” dla mojej nowej rodziny.
Pierwsza roześmiała się matka Adriana.
Potem jego siostry.
Potem wujkowie ze swoimi złotymi zegarkami i kuzyni trzymający szampana, za który sami nie zapłacili.
„Nie bądź taka zraniona, Lena” – mruknął Adrian, pochylając się na tyle blisko, że poczuła szczypanie w wodzie kolońskiej. „To tylko kwestia siedzenia”.
Spuściłem głowę.
Nie dlatego, że byłem zepsuty.
Bo gdybym spojrzał w górę, mogliby zobaczyć mój uśmiech.
Sala balowa lśniła wokół nas – orchidee zwisały z kryształowych żyrandoli, białe róże pną się po ścianach, importowany kawior ułożony niczym czarne klejnoty na srebrnych tacach. Wszystko krzyczało pieniędzmi. Starymi pieniędzmi. Nietykalnymi pieniędzmi.
Wiedziałem jednak dokładnie, jak bardzo można go dotknąć.
Moja mama szepnęła: „Kochanie, możemy wyjść”.
„Nie” – powiedziałem cicho. „Zostajemy”.
Po drugiej stronie sali ojciec Adriana, Victor Vale, uniósł kieliszek. „Za rodzinę” – zawołał. „I za świadomość, gdzie każdy ma swoje miejsce”.
Więcej śmiechu.
Mój wujek Ray, emerytowany mechanik z permanentnie wytatuowanym smarem pod paznokciami, wstał od stołu w kuchni. Złapałem jego wzrok i pokręciłem głową.
Usiąść.
