Teraz ktoś mu mówił, że ona nigdy nie wróci do domu.
Marcos i Ana Clara poznali się osiem lat wcześniej, czekając w kolejce w banku.
Po raz pierwszy zauważył ją, gdy stanęła w obronie starszej kobiety, którą potraktowano niegrzecznie.
Ana Clara miała ciepły śmiech, ale nie bała się mówić, co myśli.
Marcos zakochał się w jej dobroci na długo zanim zrozumiał, ile szczęścia wniesie do jego życia.
Ich ślub był prosty.
Nie było wystawnego przyjęcia, tylko rodzinne spotkanie wypełnione śmiechem, jedzeniem i nieproszonymi radami krewnych.
Ana Clara ceniła małe rzeczy.
Zachowała kartki urodzinowe, zdjęcia, odręczne notatki i wszystkie zdjęcia USG ze swojej ciąży.
Uważała, że wspomnienia zasługują na ochronę.
Dlatego trzymała niebieski folder, w którym trzymała wszystko, co związane z Miguelem.
W środku znajdowały się wyniki badań USG, dokumentacja medyczna, szczegóły wizyt w szpitalu Hospital das Clínicas oraz ręcznie napisana lista rzeczy, których jeszcze potrzebowali przed przyjściem na świat dziecka.
Marcos później odkrył, że ten zwyczajny folder zawierał wskazówki o wiele ważniejsze, niż którykolwiek z nich mógłby sobie wyobrazić.
Młodszy brat Any Clary, Gustavo, zawsze był częścią ich życia.
Często odwiedzał ich dom, pożyczał pieniądze i nalegał, aby członkowie rodziny pomagali sobie nawzajem.
Marcos nigdy mu całkowicie nie ufał.
Było coś w ciągłych problemach finansowych Gustava i jego wygodnych wymówkach, co sprawiało, że czuł się nieswojo.
Ale Ana Clara kochała swojego brata.
A ponieważ Marcos kochał swoją żonę, starał się być dla niej wyrozumiały.
Po południu w dniu wypadku Gustavo dzwonił do Marcosa dwa razy, zanim skontaktowała się z nim policja.
Podczas pierwszej rozmowy zapytał po prostu, czy Ana Clara wróciła już do domu.
Podczas drugiego zdawał się być niespokojny.
W tamtym czasie Marcos nie przywiązywał do tego większej wagi.
Był zbyt przytłoczony wiadomością o śmierci żony, żeby myśleć o czymkolwiek innym.
Ale później tych dwóch telefonów nie sposób było zapomnieć.
