Pan Mehta był świadkiem każdego zakupu, a ja trzymałam każdy paragon w pudełku na buty, ukrytym za zimowymi butami.
Czasami dodawałem krótkie notatki dotyczące mojego życia.
Tydzień 87. Robby ukończył szkołę.
Tydzień 211. Tessa została pielęgniarką.
Tydzień 506. Pierwsza wnuczka.
W innych notatkach wspominałam o spokojniejszych rozczarowaniach, m.in. o zapomnianych rocznicach i chwilach, w których czułam się pomijana.
Gary śmiał się z mojego cotygodniowego rytuału.
„Wciąż marnujesz pieniądze na te bilety, Patty?”
„Dwa dolary” – odpowiadałem.
Nigdy nie zapytał, dlaczego je kupiłem.
Nigdy nie zauważył podpisu na odwrocie.
Minęło dziewiętnaście lat.
Potem moja siostra June trafiła do szpitala na kolejny poważny zabieg kardiologiczny. Spędzałem prawie każdy dzień przy jej łóżku, martwiąc się o jej powrót do zdrowia i rosnące koszty leczenia.
W piątek kupiłem swój zwykły bilet.
Podpisałem i napisałem:
Tydzień 988. June znowu w szpitalu. Trzecia operacja. Proszę.
Pan Mehta złożył parafę.
Kiedy wróciłem wyczerpany do domu, umieściłem bilet pod starym magnesem na lodówkę w kształcie ananasa należącym do mojej mamy.
Po raz pierwszy od dziewiętnastu lat zapomniałem sprawdzić wyniki.
Kilka dni później bilet zniknął.
Gary twierdził, że prawdopodobnie wpadł za lodówkę.
Ale zaczął się dziwnie zachowywać. Przyniósł mi herbatę, zapytał o June i nagle wydał się niezwykle uważny.
