— Jak może pan mówić mi, że moja córka może nie dorosnąć, skoro siedzi tutaj, na moich kolanach, i się do mnie uśmiecha?
Daniel prawie nic nie powiedział podczas tej wizyty.
Tamtej nocy znalazłam go siedzącego w ciemności obok łóżeczka Sophie.
Po długiej ciszy wyszeptał:
— Chyba nie dam rady tego zrobić.

Pomyślałam, że mówi o strachu.
Ale wtedy spojrzał na mnie i powiedział:
— Przez jedenaście lat wyobrażałem sobie, jak dorasta. A teraz za każdym razem, kiedy na nią patrzę, myślę tylko o tym, że ją stracimy.
Powiedziałam mu, że nadal jest naszą córką i będziemy ją kochać tak długo, jak długo będzie nam dane być razem.
Ale Daniel był przerażony.
— A co, jeśli ktoś inny będzie lepiej przygotowany, żeby się nią opiekować? — zapytał w końcu.
Spojrzałam na niego oszołomiona.
— Chcesz ją oddać?
Natychmiast zaczął płakać.
