Kiedy w końcu przyszła na świat, byłam w trakcie porodu przez prawie osiemnaście godzin. Gdy tylko usłyszałam jej pierwszy płacz, wszystko, przez co przeszliśmy, nagle wydało się tego warte.
Pielęgniarka położyła Sophie na mojej piersi, a ja spojrzałam na jej maleńką twarz i pomyślałam:
To na ciebie czekałam.
Daniel stał obok mnie i otwarcie płakał.
— Jest piękna — wyszeptał.
Przez pierwsze miesiące nasz dom wreszcie wypełnił się wszystkim tym, czego kiedyś tak bardzo pragnęliśmy — butelkami przy zlewie, maleńkimi ubrankami w praniu, zabawkami na podłodze i dzieckiem budzącym nas w środku nocy.
Czasami Daniel nosił Sophie po korytarzu o drugiej nad ranem i szeptał:
— Płacz, ile chcesz, kochanie. Czekaliśmy jedenaście lat, żeby usłyszeć ten płacz.
Dlatego to, co wydarzyło się później, bolało jeszcze bardziej.
Mniej więcej w okolicach pierwszych urodzin Sophie lekarze zaczęli się niepokoić, ponieważ nie rosła prawidłowo. Jej waga pozostawała niezwykle niska, włosy zaczęły się przerzedzać i po kilku wizytach skierowano nas na badania genetyczne.
Kilka tygodni później specjalista wezwał nas ponownie do szpitala.
Sophie siedziała mi na kolanach, kiedy powiedział nam, że ma zespół Hutchinsona-Gilforda, czyli progerię.
Ani Daniel, ani ja nigdy wcześniej nie słyszeliśmy tej nazwy.
Lekarz wyjaśnił, że jest to niezwykle rzadka choroba genetyczna związana z przyspieszonym procesem starzenia i poważnymi problemami zdrowotnymi. Potem powiedział nam, że nie istnieje lekarstwo, które mogłoby całkowicie wyleczyć tę chorobę, a wiele dzieci z progerią nie dożywa dorosłości.
Spojrzałam na Sophie.
Uśmiechała się do mnie i bawiła guzikami mojej bluzki.
Pamiętam, że zapytałam:
