W chwili, gdy Sophie mnie zobaczyła, uśmiechnęła się.
Ten uśmiech zostanie ze mną do końca życia.
Wyciągnęła do mnie obie ręce.
— Mama.
Wzięłam ją na ręce i przytuliłam tak mocno, że wydała cichy protestujący dźwięk.
— Przepraszam — wyszeptałam w jej włosy. — Tak bardzo przepraszam. Mama się przestraszyła.
Kilka chwil później Daniel wszedł do pokoju.
Zatrzymał się kilka kroków od nas.

Sophie spojrzała na niego i natychmiast wyciągnęła w jego stronę jedną rękę.
— Tata.
Daniel zakrył usta dłonią.
Potem podszedł, objął nas obie i cała nasza trójka zaczęła płakać.
