CZĘŚĆ 2
Stałam przy wejściu do szpitala i patrzyłam na pielęgniarkę, podczas gdy Daniel milczał obok mnie.
— O co cię poprosił? — w końcu zdołałam powiedzieć.
Pielęgniarka rozłożyła dokument, który trzymała w ręce, i wyjaśniła, że po tym, jak podpisałam dokumenty, Daniel poprosił pracownicę socjalną, żeby niczego jeszcze nie zatwierdzała, dopóki on także nie złoży swojego podpisu. A potem, kiedy żegnałam się z Sophie, po cichu zapytał, czy nadal moglibyśmy zmienić zdanie, gdyby jedno z nas odmówiło podpisania końcowych dokumentów.
Odwróciłam się do niego.
— Wiedziałeś, że nadal możemy to zatrzymać?
Oczy Daniela natychmiast wypełniły się łzami.
— Sam już nie wiedziałem, czego chcę.
Poczułam, jak przez cały żal, który siedział we mnie od tygodni, przebija się gniew.
— Przez tygodnie przekonywałeś mnie, że oddanie jej będzie właściwą decyzją.
— Wiem.
— Patrzyłeś, jak podpisuję.
— Wiem, Emily.
— Więc dlaczego kazałeś im czekać?
Daniel otarł twarz obiema dłońmi, zanim odpowiedział.
— Bo kiedy zabrali ją od ciebie, zaczęła płakać.
Głos mu się załamał.
— Cały czas patrzyła w stronę drzwi, przez które wyszłaś, a ja nie mogłem tego znieść. Zapytałem pielęgniarkę, czy mogę potrzymać ją jeszcze ten jeden ostatni raz.
Pielęgniarka cicho dodała, że Sophie uspokoiła się niemal natychmiast, kiedy Daniel wziął ją na ręce.
