Kolacja wkrótce się skończyła. W drodze do domu rozmawiał o parkingu.

Kiedy weszliśmy do środka, zdjąłem buty przy drzwiach. Poluzował krawat i powiedział: „Nie marnuj całej nocy na zamartwianie się tym”.

Spojrzałem na niego.

„Nie jestem.”

„Dobrze” – powiedział i poszedł prosto do łóżka.

Przez chwilę stałem w ciemności.

Potem poszłam do kuchni, otworzyłam laptopa i sprawdziłam nasze wspólne konta, historię kredytu hipotecznego, rachunki za media i wszystko inne, czego potrzebowałam, gdyby nasz związek naprawdę się rozpadł. Gdzieś pomiędzy kontem oszczędnościowym a dokumentami ubezpieczenia domu przypomniałam sobie święta Bożego Narodzenia w domu jego rodziców.

Elaine wzięła mnie na bok, podczas gdy wszyscy kłócili się o grę planszową w salonie. Delikatnie dotknęła mojego ramienia i powiedziała: „Mam nadzieję, że kiedy będziesz gotowa, dasz Davidowi szansę, żeby to wszystko sformalizować. On cię bardzo kocha”.

Wtedy się uśmiechnąłem i pomyślałem, że zachowuje się staroświecko. Siedząc sam przy kuchennym stole, zdałem sobie sprawę, że nie zgadywała.

Powtarzała coś, co jej powiedziano.

Zadzwoniłem do niej.

Odebrała po czterech sygnałach, a jej głos był ciężki od snu.

„Saro? Wszystko w porządku?”

„Muszę cię o coś zapytać” – powiedziałem. „I chcę, żebyś odpowiedział szczerze”.

Zapadła cisza.

Potem powiedziała: „W porządku”.

Opowiedziałem jej, co David powiedział podczas kolacji, powtarzając dokładnie jego słowa. Kiedy skończyłem, milczała tak długo, że zastanawiałem się, czy połączenie się nie rozłączyło.

Potem przemówiła bardzo cicho.

„Powiedział nam, że to ty nie chcesz się żenić.”

Zamknąłem oczy.

„Powiedział, że małżeństwo cię niepokoi. Powiedział, że nie chce cię naciskać. Powiedział, że czeka, aż będziesz gotowa”.