Odłożyłem widelec.
Spojrzał w górę. „Nie?”
Pokręciłam głową. „Chcę czegoś małego. Tylko rodziny. Może podwórka, może sądu. Nieważne. Po prostu myślę, że po dziesięciu latach chciałabym to sformalizować”.
Jego wyraz twarzy zmienił się tak szybko, że mnie to oszołomiło.
Opuścił widelec, odchylił się do tyłu i zaśmiał się krótko i zimno.
Sala nagle wydała się bardziej wyrazista. Ktoś przy sąsiednim stoliku zaśmiał się zbyt głośno. Przeszedł kelner z tacą drinków.
Powiedziałem: „Nie musisz tego tak mówić”.
Wzruszył ramionami. „Lepiej to niż znowu to przeciągać”.
Ponownie.
To słowo uderzyło z całą mocą. Jakbym była wyczerpująca. Jakbym go męczyła, zamiast zadać uczciwe pytanie po dziesięciu latach budowania wspólnego życia.
„I tyle?” zapytałem.
„Małżeństwo to bezużyteczny kawałek papieru” – powiedział. „To absolutnie niczego nie zmienia. Jeśli potrzebujesz prawnej umowy, żeby czuć się bezpiecznie, to twój problem, nie mój”.
Pogarda w jego głosie zraniła mnie bardziej niż sama odpowiedź.
Myślałam, że się rozpłaczę. Zamiast tego spojrzałam na niego – naprawdę spojrzałam – i w końcu podjęłam decyzję.
Skinąłem głową.
"Dobra."
