Planujesz wyjście ze znajomymi? Zastanów się dwa razy!

„Ojej, dlaczego twoje książki są tak porozrzucane? Nie ma żadnego systemu. Powinnaś je posegregować według rozmiaru albo tematu. To kompletny bałagan”.

„Znowu to samo” – pomyślała Lena, czując narastającą falę irytacji.

„Tamaro Wasiliewno, musisz być zmęczona po podróży. Chcesz herbaty?” – próbowała zmienić temat.

„Mała herbata by się przydała” – zgodziła się uprzejmie teściowa, idąc za Leną do kuchni. „Ale pamiętaj, żeby najpierw dokładnie opłukać imbryk wrzątkiem”. „W wodzie z kranu musi być kamień. A filiżanki…” Chwyciła pierwszą filiżankę, jaką znalazła na półce, i uniosła ją do światła, uważnie jej się przyglądając. „Te z kwiatami są śliczne, ale nie masz jakichś zwykłych, bez wzoru? Wiesz, te barwniki są kiepskie. A pranie – jedno zadrapanie i wzór się psuje. Lepiej kupić białe, jak w szpitalu. Higieniczne i praktyczne”.
Lena bez słowa sięgnęła po kolejne filiżanki. Podczas gdy parzyła herbatę, Tamara Wasiliewna zdążyła już zajrzeć do lodówki.

„Och, Lenoczka, co z tą bladą kiełbasą? Pewnie jest pełna soi, prawda? Igorek jej nie lubi; potrzebuje czegoś bardziej naturalnego. A ten ser… zepsuty? Jest pleśń… Ach, to ten drogi importowany ser”. „Ale nie masz żadnego z naszych rosyjskich serów? Poszechoński jest o wiele smaczniejszy i o wiele zdrowszy. Dobra, jutro pójdę na targ i kupię wszystko, czego potrzebuję. Szczerze mówiąc, nie rozumiem, czym karmisz męża”.

Pierwszy wieczór z teściową wydawał się nie mieć końca. Tamara Wasiliewna nie przestawała mówić – ani chwili wytchnienia! Ciągle udzielała rad dotyczących prania („Twój detergent jest chemiczny; lepiej z mydłem jak za dawnych czasów”), krytykowała serial, który leciał w tle („To bzdura, telenowele są do niczego, powinnaś przeczytać jakąś klasykę!”) i szczegółowo opowiadała o problemach zdrowotnych swoich sąsiadów z daczy. Siedząc na sofie, wpatrywałam się tępo w telewizor, czując, jak moja cierpliwość się kończy, gotowa pęknąć jak napięta lina. Kiwałam tylko głową i mamrotałam niejasne odpowiedzi, desperacko powstrzymując słowa, które chciały wypłynąć. Trzy dni. Musiałam wytrzymać tylko trzy dni. Ale już teraz wydawało się to wiecznością.