„Ojej, dlaczego twoje książki są tak porozrzucane? Nie ma żadnego systemu. Powinnaś je posegregować według rozmiaru albo tematu. To kompletny bałagan”.
„Znowu to samo” – pomyślała Lena, czując narastającą falę irytacji.
„Tamaro Wasiliewno, musisz być zmęczona po podróży. Chcesz herbaty?” – próbowała zmienić temat.
„Mała herbata by się przydała” – zgodziła się uprzejmie teściowa, idąc za Leną do kuchni. „Ale pamiętaj, żeby najpierw dokładnie opłukać imbryk wrzątkiem”. „W wodzie z kranu musi być kamień. A filiżanki…” Chwyciła pierwszą filiżankę, jaką znalazła na półce, i uniosła ją do światła, uważnie jej się przyglądając. „Te z kwiatami są śliczne, ale nie masz jakichś zwykłych, bez wzoru? Wiesz, te barwniki są kiepskie. A pranie – jedno zadrapanie i wzór się psuje. Lepiej kupić białe, jak w szpitalu. Higieniczne i praktyczne”.
Lena bez słowa sięgnęła po kolejne filiżanki. Podczas gdy parzyła herbatę, Tamara Wasiliewna zdążyła już zajrzeć do lodówki.
„Och, Lenoczka, co z tą bladą kiełbasą? Pewnie jest pełna soi, prawda? Igorek jej nie lubi; potrzebuje czegoś bardziej naturalnego. A ten ser… zepsuty? Jest pleśń… Ach, to ten drogi importowany ser”. „Ale nie masz żadnego z naszych rosyjskich serów? Poszechoński jest o wiele smaczniejszy i o wiele zdrowszy. Dobra, jutro pójdę na targ i kupię wszystko, czego potrzebuję. Szczerze mówiąc, nie rozumiem, czym karmisz męża”.
Pierwszy wieczór z teściową wydawał się nie mieć końca. Tamara Wasiliewna nie przestawała mówić – ani chwili wytchnienia! Ciągle udzielała rad dotyczących prania („Twój detergent jest chemiczny; lepiej z mydłem jak za dawnych czasów”), krytykowała serial, który leciał w tle („To bzdura, telenowele są do niczego, powinnaś przeczytać jakąś klasykę!”) i szczegółowo opowiadała o problemach zdrowotnych swoich sąsiadów z daczy. Siedząc na sofie, wpatrywałam się tępo w telewizor, czując, jak moja cierpliwość się kończy, gotowa pęknąć jak napięta lina. Kiwałam tylko głową i mamrotałam niejasne odpowiedzi, desperacko powstrzymując słowa, które chciały wypłynąć. Trzy dni. Musiałam wytrzymać tylko trzy dni. Ale już teraz wydawało się to wiecznością.
