Pewien mężczyzna trzy razy w tygodniu zabierał córkę swojego najlepszego przyjaciela na lekcje baletu – aż do momentu, gdy jej nauczycielka zadała matce dziewczynki jedno mrożące krew w żyłach pytanie, które zmieniło wszystko.

— Ale obiecałeś, że z nią porozmawiasz — usłyszałam, jak mówiła.

— Nie teraz, Audrey — odpowiedział Derek.

Kiedy mnie zauważył, uśmiechnął się i wyjaśnił, że Audrey jest zdenerwowana, ponieważ nie zatrzymali się po drodze w restauracji typu drive-through.

Później znalazłam Audrey płaczącą w łazience. Nie chciała wyjaśnić, co się stało.

Tego wieczoru poprosiłam Scotta, żeby porozmawiał z Derekiem, ale zlekceważył moje obawy.

— Znam Dereka od trzydziestu lat. Za dużo sobie dopowiadasz.

Mimo to nadal coś mnie niepokoiło. Następnego popołudnia zamieniłam się zmianami w pracy i pojechałam do szkoły baletowej Audrey, nikomu o tym nie mówiąc.

Jej nauczycielka, pani Alvarez, przywitała mnie z zatroskaną miną.

— Córka niczego pani nie powiedziała, prawda?

Poczułam, jak ściska mi się żołądek.

Wyjaśniła, że Audrey nie pojawiała się na zajęciach od prawie dwóch tygodni. Chociaż nadal przychodziła do budynku, przestała tańczyć.

— Powiedziała mi, że uważa pani, iż nie ma wystarczającego talentu — wyjaśniła pani Alvarez. — Utrzymywała, że zdecydowała pani, że powinna zrezygnować.

Byłam w szoku. Nadal opłacałam jej naukę i nigdy nie prosiłam jej, żeby przestała tańczyć.

Sprawdziłam pocztę elektroniczną i odkryłam, że wiadomości ze szkoły trafiały do folderu ze spamem.

Na zewnątrz znalazłam Audrey siedzącą obok automatu z przekąskami. Nadal miała na sobie szkolny mundurek.