Przez dwa tygodnie szukaliśmy kogoś, kto mógłby ją wozić, ale nikt nie był w stanie robić tego regularnie. W końcu podczas niedzielnego obiadu Audrey ponownie zapytała, co z transportem.
— Dlaczego nikt po prostu mnie nie zapyta? — zaproponował Derek. — Moje biuro znajduje się niedaleko szkoły. Mogę wozić ją trzy razy w tygodniu.
Audrey obiegła stół i rzuciła mu się na szyję.
— Ktoś musi przecież pomóc ci dostać się na Broadway! — zażartował.
Derek był najlepszym przyjacielem Scotta jeszcze od czasów liceum, więc mu ufaliśmy. Na początku wszystko układało się wspaniale. Audrey wracała do domu podekscytowana, pokazywała nam nowe kroki i opowiadała o zajęciach.
Jednak około czwartego tygodnia coś się zmieniło.
Przestała ćwiczyć, trzymała baletki w torbie i prawie w ogóle nie wspominała o balecie.
— Jak było na zajęciach? — pytałam.
— Dobrze.
