„Wiedziałeś.”
„Ryan…”
„Nie. Nie łagodź tego. Wiedziałeś, że Anthony był jej ojcem. Najczęściej mówi się na niego Tony.”
Przycisnąłem jedną rękę do ściany. „Nie wiedziałem, że to twój ojczym”.
Jego wyraz twarzy uległ zmianie, jakbym go uderzył.
„To jest dla ciebie teraz najważniejsze?”
„Mów ciszej. Jest w kuchni.”
„Wiem, gdzie ona jest. Chroniłem ją przed tym całą noc.”
Ścisnęło mnie w gardle. „Nie rozumiesz, co się wydarzyło między Anthonym a mną”.
„Rozumiem dziś wieczorem”. Jego ręce drżały. „Przedstawiłem mojego partnera na bal maturalny ojczymowi, a on wyglądał, jakby całe jego życie się w nim pojawiło”.
Zamknąłem oczy.
„Potem wyciągnął mnie na korytarz” – powiedział Ryan. „Powiedział: »To moja córka«. Wiesz, jak to było?”
„Ryan, proszę.”
„Nie. Wiesz, jak to było stać tam i zdać sobie sprawę, że Iris była jedyną osobą, która nie wiedziała, kim ona jest?”
„Tęsknił za wizytami” – powiedziałem. „Wybrał pracę. Wybrał nowe życie”.
„Powiedział, że próbował się z nią zobaczyć.”
„Poddał się zbyt łatwo”.
„Może i tak” – powiedział Ryan. „Ale pozwoliłeś jej uwierzyć, że on jej w ogóle nie chciał. Powiedziała mi”.
Z kuchni dobiegał szum płynącej wody, wypełniający ciszę.
