Jeśli chodzi o suknię – była niebieska. Włosy zaczesałam w prosty kok.
Jonah pojawił się kilka minut później.
Gdy usiadł, wykorzystałam okazję, by przyjrzeć się jego twarzy.
Minęło sporo czasu od zeszłego roku. Miał ciemne włosy, a jego oczy… cóż, trudno było dostrzec je wyraźnie. Między brwiami rysowała się bruzda, która stawała się wyraźniejsza, gdy pogrążał się w myślach.
Patrząc na niego, trudno było powiązać tego człowieka z kimś skazanym za przestępstwo finansowe.
– Cześć – powiedział spokojnie.
– Cześć.
Przez kilka sekund siedzieliśmy w milczeniu. Potem do mnie podszedł.
– Czy coś jest nie tak z planem?
Poznałam to po jego spojrzeniu.
– Co się stało?
– Właśnie dlatego do ciebie przyszedłem. Wygląda na to, że czujesz się nieco nieswojo.
Nie mogłam powstrzymać uśmiechu.
Pomyśleć tylko – zamiast skupiać się na moich długach, pracy czy obecnej sytuacji, uwaga skupia się na tak błahym szczególe.
– Jak mam rozpiąć to zapięcie?
– Kiedy spędzasz dużo czasu w takim miejscu, zaczynasz dostrzegać rzeczy, których wcześniej nie zauważałeś.
Ceremonia trwała dalej.
Przedstawiono dokumenty, wyjęto obrączki, a osoba prowadząca ceremonię…
Stacja była gotowa. Mężczyźni i kobiety.
W nawiązaniu do naszej wcześniejszej rozmowy, Joan powiedziała niedawno:
– Rozumiem, dlaczego się zgodziłeś.
Zesztywniałem.
– Kto jest na tym nagraniu?
– Dowiedziałam się jednak, co jest istotne. W tym przypadku będziesz co miesiąc otrzymywał niewielką kwotę.
Poczułem się nieswojo.
– Będziesz musiał zapoznać się z instrukcjami.
Joan jedynie lekko się uśmiechnęła.
– Nie musisz się martwić tym, co robisz – to po prostu twoja praca. Zwyczajne życie.
– Nie jestem osobą, za którą prawdopodobnie mnie uważasz…
– A ja w ogóle nie mam o tobie żadnego zdania. Ale tym też nie musisz się przejmować.
A potem słowo zniknęło.
Wcześniej ktoś by cię o to zapytał. Podczas egzaminów.
Byłem zaskoczony.
– Co się stało?
