„Słucham? Co proszę?”
„Złożono ci propozycję. Mamy kogoś nowego – mężczyznę – który chciałby cię przyjąć, dzielić z tobą życie i stworzyć związek. Oczywiście musiałoby to być formalne małżeństwo”.
Zaśmiałam się nerwowo.
„Czyli zanim w ogóle poznam tego człowieka, on już został dla mnie wybrany, tak?”
„Zgadza się”.
„Nie, nie, nie, nie!”
Eveline niedawno zetknęła się z tymi ludźmi.
„Zdaję sobie sprawę, że ta propozycja brzmi nietypowo. Możesz zostać w swoim domu; ja zajmę się wszelkimi formalnościami. Nikt nie wymaga od ciebie zmiany stylu życia. Chodzisz do pracy, żyjesz tak jak dotychczas – to wszystko”.
„A jeśli odmówię?”
„Wtedy po prostu znajdę inną kobietę”.
Wiadomość zniknęła.
Przekierowano mnie do kolejnej części komunikatu – instrukcji dotyczących niezbędnych przygotowań i zabezpieczenia ustaleń; nie było tu miejsca na żadne alternatywy.
W grę wchodziła spora suma pieniędzy. Zanim się obejrzysz, wszystko staje się inne. A tamtej nocy to właśnie dźwięk urządzenia – to było to, co miało znaczenie.
„Jak długo potrwa nasze małżeństwo?” – zapytałam.
„Dopóki Jonah nie wyjdzie na wolność. Kwestia cierpliwego czekania”.
Zgodziłam się.
Szczerze mówiąc, był to sposób na zapewnienie sobie wsparcia finansowego.
I nie byłoby w tym nic zaskakującego – nikt też nie czuł potrzeby, by cię ostrzegać. Nie planowałam spotykać się z nikim – nikim, kogo kochałam – kto w oczach społeczeństwa uchodził za przestępcę.
Większość pieniędzy już zdążyłam wydać – tak to bywa.
Wszystko wydawało się zupełnie proste.
Potem zapadła cisza, a cała reszta po prostu zniknęła w tle.
## Rozdział 2. Ślub za więzienną szybą
To był już trzeci raz, kiedy odbywał się tu ślub.
Niezależnie od tego, jak biała mogłaby być suknia, jej odcienie nigdy nie wyglądają na prawdziwie białe.
Nie było żadnej formalnej procedury urzędowej – jedynie prywatne, nieoficjalne ustalenia, nadzorowane przez strażnika więziennego, który co chwilę zerkał na zegarek.
