CZĘŚĆ 2
Kiedy Tasha zrobiła krok naprzód i ponownie spróbowała odepchnąć Mayę, spodziewała się dokładnie tej samej reakcji, którą widziała przez cały tydzień: spuszczonych oczu, ciszy i wycofania.
Zamiast tego Maya się ruszyła.
Stało się to tak szybko, że kilka więźniarek przyznało później, że ledwo rozumiały, co widziały. Maya złapała Tashę za nadgarstek, przesunęła się o krok w bok i zmieniła kierunek pędu na tyle, by zmusić znacznie cięższą kobietę do zatoczenia się do przodu.
Tasha ledwo utrzymała się na nogach.
Śmiech natychmiast ucichł.
Przez kilka sekund po prostu patrzyła na Mayę, jakby nie mogła pojąć, jak ktoś tak szczupły i kruchy w ogóle mógł nią poruszyć.
Potem jej twarz zrobiła się czerwona.
„Teraz masz problem” – warknęła.
Tasha pobiegła w jej stronę.
Maya nie wpadła w panikę.
Nie zamachnęła się gwałtownie ani nie próbowała obezwładnić kobiety dwa razy większej od siebie. Po prostu usunęła się z drogi.
Tasha spróbowała ponownie.
Maya znów się odsunęła.
Właśnie wtedy ludzie obserwujący to wydarzenie zaczęli zdawać sobie sprawę, że coś jest nie tak z obrazem, jaki sobie wyrobili na temat cichego przybysza.
Maya nie poruszała się jak ktoś, kto nagle stał się odważny.
Poruszała się tak, jakby robiła to już wcześniej.
