– Oddaj samochód mojemu ojcu; jego się zepsuł – powiedział mąż, wsuwając kluczyki do kieszeni.

Godzinę później wyszedł. Stał, przestępując z nogi na nogę, po czym sięgnął po tygielek – naczynie, którego używał może trzy razy w roku, nie częściej. Parzył kawę powoli i z wielkim skupieniem, pilnując, by nie wykipiała. Przyniósł ją – w całkowitym milczeniu – i postawił na małym stoliku obok.

Ola zerknęła na filiżankę. Doskonale rozumiała, co to oznacza: mężczyźni rzadko potrafią powiedzieć „przepraszam”, ale czasem potrafią to „zaparzyć”. ☕️

– Dobra? – zapytała, nie odrywając wzroku od strony książki”. Daniel Kiwinul. Przegrał całkowicie, na każdym froncie, a teraz najważniejsze było, by nie powiedzieć niczego zbędnego. Bo w tym domu rzeczywiście była walizka – schowana w szafie, stojąca na kółkach, gotowa, by w każdej chwili ruszyć w drogę.

– Usiądź więc obok mnie – powiedziała Ola. – I zapamiętaj jedną prostą rzecz: ze mną można się porozumieć w każdej kwestii. Jest tylko jedna rzecz, której robić nie wolno – podejmować decyzji za mnie.

– Zapamiętam to.

– Zobaczymy.

Wzięła łyk kawy. Trzeba przyznać: kawa była znakomita.