„Od stycznia każdy jest sam dla siebie” – powiedziała moja teściowa. Mój mąż posłuchał i na Nowy Rok dostał coś, czego się nie spodziewał.

Rozłączył się. Ręce mu się trzęsły, ale dusza była czysta i jasna, jak po burzy.

Tego wieczoru wrócił do domu z wielkim bukietem białych chryzantem – Ira je uwielbiał – i torbami pełnymi zakupów: wołowiny, owoców i twarogu.

„Co to jest?” Ira uśmiechnął się, spotykając go na korytarzu.

„To, Irisha, jest rodzina” – wziął ją w ramiona, ostrożnie, jak kryształowy wazon, i obrócił po pokoju. „Teraz będę gotował sam. Faceci w fabryce nauczyli mnie, jak wybierać mięso. Najważniejsze, jak mówią, to patrzeć na mięso – upewnić się, że włókna są jędrne, a kolor nie jest ciemny, ale raczej szkarłatny. I zamarynować w kefirze. Masz ochotę na szaszłyk?”

„Tak zrobię” – zaśmiał się Ira.

Sprawiedliwość nie polega na karaniu winnych. Sprawiedliwość polega na tym, żeby ludzie widzieli światło i doceniali to, co mają.

Wiera Ignatjewna uspokoiła się. Ciotka Luda próbowała być sarkastyczna, ale siostra szybko ją zganiła: strach przed utratą jedynego syna i nigdy nie zobaczeniem wnuka okazał się silniejszy niż wpływ siostry. Bała się ingerować w życie młodej pary.

Siedem miesięcy później Irze i Żeni urodził się synek, krzepki chłopczyk, zupełnie jak jego ojciec. A kiedy teściowa nieśmiało przybyła do szpitala, stojąc z boku z torbą prezentów, Żenia skinął na nią, ale on trzymał mocno dłoń Iry, nie puszczając jej już nigdy. Granica została wytyczona i nikt nie odważył się jej przekroczyć.