— Jestem w ciąży, Żeniu. Sześć tygodni.
Cisza w pokoju gęstniała i przytłaczała. Żenia spojrzał na test, a potem na Irę. W jego oczach kłębiły się złożone myśli. Pamiętał, jak matka krzyczała dziś do telefonu: „Pozbądź się jej! Nie ma z tobą szans!”. Pamiętał, jak Ira w milczeniu znosiła jego beznadzieję i bezradność przez ostatnie kilka miesięcy, jak znosiła tę zimną, ponurą egzystencję w samotności.
I nagle układanka się ułożyła. Uświadomił sobie, jak małostkowa była ta awantura o „oddzielny budżet”. Jak głupio i podle było zostawić żonę samą i pobiec na barszcz do mamy, zamiast kupić kawałek mięsa i ugotować obiad dla nich dwojga. Uświadomił sobie, że mógł ich stracić – Irę i tę małą, nienarodzoną istotkę.
„W ciąży…” wyszeptał. „Irka… Moja?”
„Nasze, głupcze” – szlochał Ira.
Żenia uklękła przed nią. On, rosły mężczyzna, tragarz, który wnosił sofy na piąte piętro, schował twarz w jej kolanach, a jego ramiona drżały.
„Wybacz mi” – powiedział ochryple, przez łzy. „Wybacz mi, że byłem takim idiotą. Wybacz mi, że pozwoliłem im się wtrącić. Nie wiedziałem… Myślałem, że to właściwa decyzja, a mama chce tylko dobrze…”
Ira pogłaskała go po szorstkich włosach, a po jej policzkach spływały łzy.
Następnego dnia Wiera Ignatjewna zadzwoniła do syna, gotowa na kolejną rundę oskarżeń.
- Żenia, miałaś do czynienia z tą niegrzeczną kobietą?
„Mamo” – głos Żeni był tak stalowy, jak nigdy dotąd Wiera Ignatjewna go słyszała. „Zamknij się”.
„Co?!” – jęknęła. „Jak rozmawiasz z matką? Ona cię tego wszystkiego nauczyła!”
„Posłuchaj mnie uważnie” – przerwał Żenia. „Ira jest moją żoną. Nosi moje dziecko. Jeśli ty lub ciocia Luda powiecie o niej choć jedno złe słowo, jeśli wściubicie nos w naszą rodzinę z radami i skargami, nigdy mnie więcej nie zobaczycie. Nigdy. Rozumiesz?”
Na linii zapadła cisza.
- Żeneczka... wnuk?
„Wnuk czy wnuczka to nie twoja sprawa, dopóki nie nauczysz się szanować ich matki. To wszystko. Żyjemy własnym życiem. I teraz dzielimy się budżetem, jak normalni ludzie. A ty wydajesz pieniądze na siebie i na Ludę. Nie dzwoń jeszcze. Zadzwonię, kiedy będę gotowy”.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
