Wpisała coś, spojrzała na niego, po czym wstała. „Chwileczkę”.
Kiedy wróciła, trzymała w rękach dużą, zapieczętowaną kopertę, na której było napisane jego imię.
Moje serce zaczęło walić.
Adrian wziął to obiema rękami.
„Chcesz pokój?” zapytała łagodnie.
Zmarszczyłem brwi. „Pokój?”
Ostrożnie skinęła głową. „Pan Merrick powiedział, że może wolałbyś prywatność”.
To mnie zmroziło bardziej niż cokolwiek innego do tej pory. Poszliśmy za nią do małej sali konferencyjnej. Drewniany stół, dwa krzesła i pudełko chusteczek odsunięte na bok, jakby już wiedzieli, jakie spotkania się tam odbywają.
Adrian usiadł. Ja stałem, bo czułem, że jeśli usiądę, to już nie wstanę.
Złamał pieczęć.
W środku była kolejna koperta, tym razem starsza, lekko pożółkła na brzegach. Było w niej kilka złożonych listów. A na wierzchu maszynopis od adwokata.
Pan Adrian Walker,
W załączeniu, zgodnie z poleceniem mojego zmarłego klienta Harolda Walkera sprzed lat, znajdują się listy osobiste, które zostaną dostarczone w dniu Twoich osiemnastych urodzin. Pan Thomas Bell ułatwił coroczną korespondencję i wręczenie prezentów na prośbę Twojego dziadka.
Jeśli po przeczytaniu będziesz miał pytania, jestem do dyspozycji.
Z poważaniem, James Merrick
Adrian spojrzał w górę tak szybko, że pomyślałem, że zranił się w szyję.
„Mój dziadek?” powiedział.
Poczułem, jak podłoga pode mną się zapada.
Harold.
Mój ojciec.
Usiadłem mimowolnie.
Mój tata zmarł, gdy Adrian był jeszcze niemowlęciem. Rak. Szybko i paskudnie. Pod koniec ledwo miał siłę, żeby podnieść głowę, ale i tak pytał mnie każdego dnia: „Jak się miewa mój syn?”, jakby Adrian był wschodem i zachodem słońca.
Adrian tak naprawdę nigdy go nie poznał.
Miał zdjęcia, kilka opowieści i drewnianą ciężarówkę-zabawkę, którą mój ojciec ręcznie wyszlifował, zanim zachorował i nie zdołał dokończyć pasującego zestawu pociągu.
Moje ręce zaczęły się trząść jeszcze zanim Adrian otworzył pierwszy list.
To było napisane ręką mojego ojca.
Tego nikt nie mógłby sfałszować.
Adrian powoli rozłożył książkę i zaczął czytać na głos.
„Jeśli to czytasz, dzieciaku, to znaczy, że przegapiłem więcej z twojego życia, niż bym chciał”.
"Przepraszam za to."
